[niepokojąca muzyka smyczkowa]
[wzdycha]
[trzaskanie drewna]
[mężczyzna] Od czego by tu zacząć.
Opowieść o wielkopiątkowym mordzie z mojej perspektywy
muszę chyba zacząć od tego,
jak dziewięć miesięcy temu ten kutas diakon przegiął
i zrobiłem to.
- [ledwo słyszalne] - [jęki]
- [łomot] - [sapanie]
Szlag.
A zatem jesteś bokserem?
Bynajmniej, proszę księdza.
Diakon by się spierał, gdyby miał całą szczękę.
W poprzednim życiu owszem, byłem bokserem z ulicy,
robiłem różne rzeczy.
Potrzebujemy bojowników, ale do walki ze światem,
nie pomiędzy sobą.
Ksiądz jest pasterzem, a świat - wilkiem.
Nie.
[wzdycha] Z całym szacunkiem, nie wierzę w to.
Gdy ruszamy na wilki, szybko wilkiem staje się każdy,
kogo nie rozumiemy.
Dziś uległem odruchowi boksera, ale Chrystus przybył uleczyć świat,
nie walczyć. Wierzę w to.
Tak, a nie tak.
Chcę być dobrym księdzem.
Nieść złamanym jak ja chrystusowe przebaczenie i miłość.
Świat tego potrzebuje.
Dajcie mi szansę, a obiecuję, że to zrobię.
[dźwięk dzwonów w oddali]
- [dźwięk dzwonów w oddali] - [klakson samochodu]
[dzwony milkną]
Eminencja tyle razy
nadstawiał za mnie karku,
- a ja zawiodłem. - Już dobrze.
Posłuchaj…
Diakon Clark powszechnie uchodzi za fiuta.
Nikt nie ma żalu, że mu przyłożyłeś.
Wręcz przeciwnie.
- Ale musimy zareagować. - [wzdycha]
Wyślemy cię do małej parafii w Chimney Rock.
Teraz jest tam tylko jeden ksiądz.
[dzwonki wietrzne]
Wikary?
Nie ciesz się tak.
Co?
[wzdycha] To parafia Matki Bożej Niezłomnej
księdza prałata Jeffersona Wicksa. Słyszałeś o nim?
Wicks ma swoich zwolenników. Nie należę do nich.
Między nami
brakuje mu paru koralików w różańcu.
- [chichocze] - Poza tym to sukinsyn.
Ale faktem jest, że trzódka mu topnieje, a nawet wapnieje.
Przydałoby się jej to,
- o czym tam mówiłeś, rozumiesz? - Nic a nic, ale tak.
Tak.
Duch mnie porywa. Dajcie mi go.
Tak, nie tak. Zgadza się?
Powodzenia.
[tajemnicza muzyka]
[Jud] I tak znalazłem się w Chimney Rock.
Daniel w jaskini lwów.
Dawid wobec Goliata.
Młody, głupi i przepełniony Chrystusem.
MATKA BOŻA NIEZŁOMNA
Gotowy na wszystko.
[zamykanie skrzypiących drzwi]
[tajemnicza muzyka]
[uderzenie torby]
[muzyka cichnie]
[drzwi skrzypią]
ŻYWY CZY MARTWY: FILM Z SERII „NA NOŻE”
Ksiądz Jefferson?
Jud Duplenticy z Albany.
Pan z tobą, Judzie Duplenticy z Albany.
Przybył ksiądz odebrać mi parafię?
[chichocze] Nie.
Dobrze.
Jestem ksiądz prałat Wicks.
Widzę, że poznałeś Marthę.
Marthę? Nie.
- Księże prałacie. - Jezu!
- Wstałam wcześnie… - [wzdycha]
by wypolerować srebro.
- Zaśniedziało. - Wystarczy, Martho.
Ksiądz… Jud?
Serdecznie witamy.
Dziękuję, pani Martho.
Właśnie mówiłem księdzu…
Księdzu prałatowi.
Przepraszam, prałatowi.
I przepraszam za to „Jezu”.
Heh. [chichot] Świetny początek.
Przysłal księdza biskup Langstrom?
Langstrom.
- Dobrze go znam. - [chichocze]
Sam księdza wybrał,
przysłał tu. To mi coś mówi.
Bardzo wiele.
Wiem, że ksiądz prałat woli występy solowe,
ale jestem tu, by służyć.
Niech mnie ksiądz wyspowiada.
[Wicks pojękuje] No dobrze.
- Hm. - [chichot]
Pobłogosław mnie Ojcze, albowiem zgrzeszyłem.
Ostatnio spowiadałem się
półtora miesiąca temu.
[bierze głęboki oddech i wzdycha]
Zazdrościłem bliźnim bogactwa.
Zobaczyłem reklamę Lexusa. Leciała na telewizorze Sama
i pomyślalem…
- „To jest elegancki samochód”. - [obaj chichoczą]
Coupe.
Byłem zawistny o potęgę możnych.
Pragnąłem potęgi mojego dziadka, księdza.
Od zawsze.
Hm…
Onanizowałem się.
Cztery razy w tym tygodniu.
Zwykle cztery czy pięc razy od sześciu tygodni.
Załóżmy że 30 razy.
W tym tygodniu raz w łóżku, rano.
Raz pod prysznicem na stojąco, bo to wygodne.
Po prostu z żelem.
[głęboki oddech]
I raz w środku nocy po tym, jak przyśniła mi się…
- Nie trzeba. - …japońska kocia kawiarnia.
Czytałem artykuł,
ale koty były dziewczynami, no i… wie ksiądz…
Nie byłem przygotowany,
więc musiałem skończyć w Kronice Katolickiej.
Bo akurat była pod ręką, co też pewnie jest grzechem.
A może nie. Ale to nic dobrego. [chichocze]
[Jud] Wtedy uznałem to za dziwactwo.
[niesłyszalne]
Ale patrząc wstecz wiem,
że Wicks zadawł pierwszy cios.
Pięc zdrowasiek i jedna „Chwała…”.
Dziękuję.
[Jud] Piewszy z wielu.
[Wicks] I witam
w mojej parafii.
- [drzwi się otwierają i zamykają] - [wzdycha]
Przez następne tygodnie zadamawiałem się
u Matki Bożej Niezłomnej.
[intrygująca muzyka]
KRONIKA KATOLICKA
Jedynym pozostałym stałym pracownikiem był ogrodnik Samson.
Sam.
[Sam] To prałat Wicks.
Daje mi codziennie siłę, by nie sięgać do butelki.
Też kiedyś pił.
[muzyka cichnie]
Ale powiedział mi: „Jeśli ja trzymam demona w szachu, możesz i ty.”
I tak każdy dzień jest walką.
Ale trzymam, dzięki księdzu prałatowi i mojej słodkiej Marcie.
Pańskiej Marcie?
Zrobiłbym dla niej wszystko.
- Jest moim aniołem. - [muzyka organowa]
[Jud] Jeśli chodzi o parafię, Martha ogarnia wszystko.
Księgowość, datki, kartotekę.
Do teczki.
Pierze ornaty, uzupełnia zapasy,
karmi Wicksa, gra na organach.
Wie, gdzie leżą trupy.
- To grobowiec? - [Sam] Tak.
Oburzające. Zamontuję kamerę.
- [Jud] Jest wejście? - Jest.
Tutaj.
Drzwi Łazarza.
WACKI
Z zewnątrz nie do otwarcia bez dźwigu.
Ale wyważone tak, że wystarczy pchnąć,
by wypadły od środka.
Kto tam spoczywa?
- Prentice. - [wzdycha]
Dziadek Wicksa, założyciel parafii.
Był dla mnie jak ojciec.
To wstrętne, że młodzież maluje
statki kosmiczne na świętym miejscu jego spoczynku.
- [Wicks] Co ksiądz robi? - [odgłos zaskoczenia]
Znam się trochę na stolarce,
więc pomyślałem, że pożyczę narzędzia od Sama i zrobię…
Nie ruszamy tego.
Na pamiątkę grzechu kurwy ladacznicy.
Wyspowiadam się.
KLUB KSIĄŻKI SPIS LEKTUR
[Martha] A tak, kurwa ladacznica.
Matka Wicksa.
Co to za historia?
Była kurwą i ladacznicą.
Okej.
Kiedy Prentice przyjął święcenia i założył parafię,
był wdowcem z córką.
Miała na imię Grace.
Złe nasienie, od początku.
Uwielbiała skąpe ubrania i frymuśne marki.
Frymuśne marki… [sapnięcie]
Tak.
Jako nastolatka, puszczała się w barach
i wkrótce zaszła z włóczęgą.
[ledwo słyszalne]
[Martha] Prentice miał w banku wielką, rodzinną fortunę.
- [intrygująca muzyka] - Dla dobra wnuka, Wicksa,
dał słowo, że jeśli Grace zostanie pod jego dachem,
zapisze majątek jej.
I tak kurwa czekała, aż jej ojciec umrze.
O, jak mu to ciążyło.
Martho, zapamiętaj sobie.
Bogactwo i związana z nim władza
to Jabłko Ewy.
Pokusa, która wiedzie do upadku.
Muszę uchronić naszych bliskich przed jego demoralizującym wpływem
za wszelką cenę.
Wreszcie wybiła jego godzina.
Byłam przy tym.
Widziałam, jak Prentice przyjął ostatnią komunię
i zmarł przy ołtarzu.
W pokoju.
Kurwa ladacznica pojechała prosto do jego adwokata.
„Dawaj moje pieniądze”, powiedziała.
[trzask drewna]
A co on na to?
„Tak, dziedziczy pani majątek Prentice'a co do centa”.
A konta
ziały pustką.
Co zrobił z całą fortuną?
Jedni mówią, że rozdał biednym.
Inni, że wrzucił do morza. Nikt nie wie.
Zniknęła.
Ostatnim aktem łaski tego świętego człowieka
było odsunięcie tego deprawującego zła od niegodziwych rąk.
A jej pozostawił jedynie…
To.
„Co to?”, spytała.
Ale ja wiedziałam.
Nie szukaj jabłka Ewy.
W spadku otrzymujesz Chrystusa.
[narasta złowroga muzyka]
[Martha] Tamtej nocy dokonała zemsty.
W diabelskim szale
- zbeszcześciła ten święty przybytek. - [jęk wysiłku]
[złowroga muzyka]
[jęknięcia]
[krzyk]
[jęki, wrzaski]
[Martha] Bluźnierstwo, profanacja.
- Ucieleśnienie zła. - [wrzask]
[muzyka cichnie]
[Grace dyszy]
[pisk]
[jęczenie]
[drżący oddech]
[niepokojąca muzyka w tle]
[dyszy]
[pociąga nosem]
[grzmot w oddali]
[Martha] Powiedziałam: „Siostro Grace,
Ojciec twój, Bóg, przebaczy ci w Swoim miłosierdziu”.
[muzyka cichnie]
- [Martha krzyczy] - [wrzask]
- [jęknięcia z wysiłku] - [piski]
[muzyka budząca grozę]
[wrzask]
- [muzyka cichnie] - Umarła,
rzuciwszy się na grób Prentice'a.
[krzyk]
[Martha] Stwierdzili tętniaka mózgu.
Ja twierdzę, że poraził ją Bóg
w Swoim miłosierdziu.
Jasna cholera.
Przepraszam.
[intrygująca muzyka]
[Jud] Mrok tej historii był podwaliną tego miejsca.
- [Wicks, niewyraźnie] - [Jud] I to się czuło.
Zapytał: „Kto powiedział…”
[Jud] Kto zatem szukałby tu swego duchowego domu?
Wśród najwierniejszych parafian każdy miał swoje powody.
A że to oni będą podejrzanymi,
wypada ich przedstawić.
Vera Draven, prawniczka, oddana i lojalna.
- [piknięcie zamka] - [gwizd czajnika w tle]
[Vera] Mój tata był adwokatem i kumplem od kieliszka Wicksa.
Chłopaki.
Została pani prawniczką, by przejąć po nim praktykę?
Zostałam prawniczką, bo chciałam dokonać wielkich rzeczy.
- Kancelaria jest spuściźną po moim tacie. - [brzdęk łyżeczki]
A to on pragnął…
- Dziękuję. - …bym ją ciągnęła po jego śmierci.
Oto jestem.
- Cześć, Vera. - [trzask drzwi]
- Napełnisz to? - Dziękuję.
[Jud] Jej adoptowany syn, Cy, znów się wprowadził
po nieudanej próbie zaczepienia się w polityce.
Cześć.
Hej.
Dobra.
Miło, że znów jest w domu?
[intrygująca muzyka]
[Jud] Kiedy Vera była już po studiach,
jej ojciec z nienacka przyprowadził dziesięcioletniego Cya
i powiedział, że Vera ma go wychowywać.
Bez żadnych pytań.
Miasto nie miało wątpliwości, że jest jej nieślubnym bratem.
Ale Vera to zaakceptowała.
I zrobiła.
Wiele poświęciłam dla… [głęboki wdech]
…lojalności wobec taty, Cya i Wicksa.
Dlatego myślę,
że jeśli tata spogląda na mnie z nieba,
to raczej jest ze mnie bardzo… [głęboki wdech]
…zadowolony.
A to miłe.
[Cy] Byłem tak blisko.
Wielka nadzieja republikanów.
Mam koneksje, dojścia.
Ale zabrakło zaangażowania wyborców.
Widocznie [wzdycha] nie mam charyzmatycznej osobowości.
Trudno autentycznie dotrzeć do ludzi.
- Wiem. - [Jud przytakuje] Mhm.
A próbowałem wszystkiego.
Jechałem po rasie, po gender, transach,
granicy, bezdomnych,
wojnie, wyborach, aborcji, klimacie.
Po płytach indukcyjnych, Izraelu, bibliotekach, szczepionkach,
przyimkach, kałachach, socjalizmie, BLM,
CRT, CDC, DEI, 5G.
Jechałem po całości i nic. [wzdycha]
Ludzie są jacyś otępiali. Nie wiem, dlaczego.
[waha się] Może trzeba wrócić do podstaw,
do elementarza szczerej inspiracji.
Pokazać im coś, czego nienawidzą
i nastraszyć, że odbierze im to, co kochają?
[łagodna muzyka]
[waha się] No, nie.
- [rozmowy w tle] - Vera.
- [Jud] Nat Sharp, miejscowy lekarz. - [niezrozumiałe]
Jego życie kręciło się wokół żony, Darli.
Była dla niego wszystkim.
- [muzyka cichnie] - Darla mnie rzuciła.
Przykro mi.
Zabrała dzieci i wyjechała do Tucson.
Z jakimś typem, którego poznała na forum Phish.
[cmoka]
Zespołu Phish?
Nie miałem pojęcia.
- [ponura muzyka] - [Jud] Dr Nat się staczał.
Miał dla niej za mało pieniędzy, sukcesu, uroku.
A zrobiłby wszystko, byleby ją odzyskać.
[intrygująca muzyka]
Naszym lokalnym celebrytą
jest pisarz sci-fi Lee Ross.
Można kojarzyć parę jego książek.
Serię Półksiężyc w potrzasku, Szpicz czasu,
Krystaliczne łącze.
Dziesięć lat temu przeniósł się tu z Nowego Jorku,
złapał kontakt z Wicksem i sam mówi…
Odłączyłem mózg
od [wdech] liberalnego ula, [wydech] przyjechałem tu i…
[Jud] Od tej pory jego popularność i sprzedaż książek powoli spadają.
Ale cały ubiegły rok pisał wielką książkę o Wicksie.
Jego nauki, moje refleksje,
rekolekcje akolity u stóp proroka.
[Jud] Święty i trubadur.
ODA BOJOWA DO DUSZY AMERYKI
Dla mnie nie łatwa lektura, ale Lee związał z nią wszystkie nadzieje.
To moja ostatnia szansa na bilet z piekła Substacka.
Już nie mogę. Moi dzisiejsi czytelnicy to
świry surwiwalu.
Wyglądają jak John Goodman w Big Lebowski.
[chichot]
[kościelne dzwony]
Ten śliski smarkacz, Cy.
Ostatnio wbił swoje influencerskie kiełki w księdza prałata.
Nie lubimy go. Powtarzamy:
„Wicks, spław go, bo to łajza. Koniunkturalny grafoman”.
Trzeba chronić Wicksa przed millenialskimi pijawkami.
[Jud] Simone była nowa w mieście i parafii.
- Światowej klasy wiolonczelistka. - [dramatyczna, posępna muzyka]
Zmuszona do rezygnacji z kariery pięć lat temu z powodu
chronicznego bólu. Tajemnicza neuropatia, której nikt
- nie potrafi zdiagnozować. - Przepraszam.
Wierzyłam, że mnie wyleczą.
[cmoka] I dupa.
Frajerka z moi.
[głęboko wzdycha]
Wykorzystywanie czyjejś wiary
dla pieniędzy
to czyste zło.
Nie sądzi ksiądz?
Tak, to złe.
Ale rozumiem potrzebę wiary.
To coś innego.
[intrygująca muzyka]
Że wiara w Boga mnie uleczy.
To coś innego.
Czuję nadzieję.
Jakby mógł wydarzyć się cud.
Prałat Wicks sprawia, że tak się czuję.
- [intrygująca muzyka] - [wieje porywisty wiatr]
[niewyraźne rozmowy]
- Duch go dziś mocno poruszył, co? - [wzdycha zaskoczony]
Księże prałacie!
Mój wojownik.
- [Jud] Wicks miał akolitów w garści. - [śmiech]
[Jud] A uwodząca siła jego charyzmy była niepodważalna.
Ale jego metoda…
Co tydzień kogoś wyłuskiwał,
zazwyczaj nowego, i przypuszczał atak.
Świat chce, żebyśmy wszyscy mieli się dobrze.
Bez względu na wybór. To twoje wybory.
Nie rób sobie wyrzutów.
Miej sobie ten romans.
Skłam.
Miej to nieślubne dziecko.
Zadowalaj swoje samolubne serce.
Samolubne.
Owszem.
Bo pozbawia dziecko rodziny.
Ojca.
Zamach na nasz zamek.
Na instytucję męskości.
Moja matka dokonała tego wyboru ze mną.
I przeklinam za to jej samolubne serce
każdego dnia.
Bo stawiała swoje zachcianki ponad rodzinę, jako Bóg przykazał.
Ja wystarczam!
- Ja! - [niepokojąca muzyka]
Otóż nie, samolubna ladacznico!
Możesz też bić to dziecko.
Głodzić.
Sprzeniewierz się rodzinie, jako Bóg przykazał
i patrz, jak twoje dziecko płonie pod tym ciężarem.
- [muzyka cichnie] - [niedosłyszalne]
[Jud] To nie jest prawdziwy kościół.
Gdyby spytać największych radykałów w ławach,
powiedzieliby, że skąd, oni w to nie wierzą.
To po prostu Wicks jak zawsze przesadza.
A jego przesadzanie za każdym razem sprawia, że ktoś wychodzi.
[intrygująca muzyka]
Dlaczego to robi?
Bo kiedy ktoś wychodzi, wszyscy patrzą.
I nawet jeśli w świetle dnia jest to nie do obrony,
w mrocznej głębi coś porusza.
[niedosłyszalne]
[Jud] Kto pozostaje w ławie, bierze stronę.
Stronę Wicksa.
Poddaje próbie tolerancję, czerpie z zatrutych studni,
hartuje się i wiąże współudziałem.
[głos mężczyzny w radiu] …drugi home run daje Cubsom…
[pomruk niezadowolenia] Mhm.
- [Jud] Próbowałem to równoważyć. - [muzyka cichnie]
Witam na pierwszym spotkaniu modlitwnym księdza Juda.
Dziękuję wam za przyjście.
Tu chodzi nam o burzenie murów
między nami a Chrystusem,
sobą nawzajem, między nami a światem.
Gdy miałem 17 lat,
byłem bokserem
i… zabiłem człowieka na ringu.
Wzniosłem tak wiele murów
gniewu, uzależnień, przemocy.
Dopiero, gdy poczułem się na tyle bezpiecznie,
by opuścić gardę, otworzyć ramiona,
wyznać najgłebszy grzech.
Tego dnia Chrystus uratował mi życie.
Nie, że mnie przeobraził.
Podtrzymuje mnie każdego dnia.
[tykanie zegara]
To chleb powszedni, prawda?
Tak wyobrażam sobie kościół.
I takiego pragnę tu dla siebie i dla was.
- [cichy chichot] - A zatem…
Ksiądz prałat nie przyjdzie?
[waha się] Nie, ale…
Nie.
Pomyślałem, że moglibyśmy porozmawiać…
Ale wie o spotkaniach?
Tak, powiem mu.
Chciałem, żebyśmy się zbliżyli…
Powiesz mu? Powiesz?
Czas przyszły oznacza, że jeszcze
nie powiedziałeś?
Dlaczego nie?
- To trochę dziwne. - [Jud] Słuchajcie.
[chichocze] To spotkanie modlitwene. Żadna tajemnica.
- Tajne spotkanie. - Nie.
Dosłownie.
Napisałam do księdza prałata.
Świetnie. [wzdycha] I po tajemnicy.
Wróćmy do obalania murów miłością Chrystusa…
[sygnał telefonu]
- Pisze: „Co do jasnej ciasnej?” - Och.
- Jezu. - [Vera] Przepraszam księdza,
myślałam, że to oficjalne zajęcia parafialne.
Tylko nie napisał „ciasnej”.
- [śmiech] - Dziękuję.
To zajęcia parafialne.
W parafii, ze mną, oficjalne.
Ani „jasnej”.
- Mogę? - Ja chyba pójdę.
- [Nat] Okay. - [Lee] Pa.
[Vera] Dziękuję. Cyrus?
[Nat] Wow.
Przepraszam, nie chcę go wkurzyć.
Chciał ksiądz dobrze.
Dzięki.
Jutro to wrzucę. Mogę księdza otagować?
Wolałbym nie.
I tak to zrobię.
- Wiem. - [drzwi się otwierają]
[drzwi się zamykają]
Przykro mi, że przerwocik się księdzu nie udał.
Przewrót? Poważnie?
Jeśli potrzebujemy modlitwy czy spowiedzi,
mamy księdza prałata.
Czyżby? Bo wygląda na to, że facet was przeraża.
Czy mogłabyś wejść do kościoła
i bez lęku wyznać Wicksowi najcięższy grzech?
Bo jeśli nie, to cała ta parafia jest wybielonym grobem.
Tak, mogłabym.
To…
świetnie.
[kościelne dzwony]
[prycha]
[stęka]
[sapie]
[wzdycha gwałtownie]
[Jud] Wielki Tydzień, nabożeństwa prowadzące do Wielkanocy.
W Niedzielę Palmową nie wytrzymałem.
[Wicks] I dwa razy pod prysznicem…
z odwróconą dłonią, jak księdzu mówiłem?
Pięć Ojcze nasz, pięć zdrowasiek.
Minęło dziewięc miesięcy.
Jak ci się u nas podoba. Udaje ci się burzyć jakieś… mury?
Ojcze, zgrzeszyłem. Ostatnio spowiadałem się tydzień temu.
[głęboki wdech]
Naruszyłem prywatność innego księdza.
Martha trzyma rachunki lekarskie w kancelarii, więc…
Przejrzałem je.
Pięć lat temu przeszedł ksiądz radykalną prostatektomię,
przez co nie jest zdolny do erekcji.
Wytrzymam, cokolwiek to jest.
Od miesięcy obserwuję, jak ksiądz dogląda tej trzódki
i nie jestem zachwycony.
Nie?
Nie.
Nat Sharp
powinien wybaczyć i zacząć żyć,
a trampoliną ma być mu miłość Chrystusa,
ale on z każdym dniem
ma w sobie coraz więcej gniewu i goryczy wobec byłej
- i kobiet jako takich. - [stęka]
Jest źle. A Lee… jest opowiadaczem,
ale jego supermoc jakby obrócono przeciwko niemu.
Jego jedyna opowieść to „Świat się na mnie uwziął”.
Był genialny, dowcipny i szanowany,
a teraz się tyko nakręca, jest zły i popada w coraz głębszą paranoję.
Wie ksiądz, że zbudował wokół domu fosę?
Serio?
FORTECA
[Jud] Raczej symboliczną, ale tak.
A Simone? Ksiądz wybaczy,
ale moim zdaniem ją wykorzystał.
Widziałem kwoty jej darowizn.
Wiem, ile daje. Od kilku miesięcy
w zasadzie utrzymuje parafię.
I tak, wierzę w cuda przez Chrystusa,
ale ksiądz jej tego nie daje.
To transakcja i niech Bóg
ma księdza w opiece, jeśli poczuje się zdradzona.
Niech ma. Coś jeszcze?
Czemu nie? Cy Draven.
Nie martwi księdza jego kanał na YouTubie?
Co tydzień bierze fragmenty księdza kazań
i wkleja je do swoich politycznych tyrad. I moim zdaniem…
NIEBINARNY | BEZBOŻNY BOŻE KRÓLESTWO BEZ RASIZMU
…przedstawia kościól w niebezpiecznym świetle.
[wzdycha]
Kiedy ostatnio ktoś nowy wytrawł dłużej niż niedzielę?
Wieści się rozeszły.
Co tydzień przychodzą tylko
zatwardziali bywalcy,
a mam wrażenie, że ksiądz celowo podsyca ich gniew i strach.
Czy tak Chrystus prowadził swoją trzódkę?
Tak mamy postępować?
- [stęka] - [jęczy]
- [krakanie wron] - [kaszle]
W tej chwili czujesz gniew. I dobrze.
Jego brak byłby niebezpieczny.
Widziałbym twoją bezbronność i uderzyłbym znów.
Jestem światem, a ty - kościołem.
- Zostań tam. Zostań. - [jęczy]
- Dobrze. Tak! - [dyszy, stęka]
Gniew pomaga nam walczyć, odzyskiwać utracony grunt.
A straciliśmy go tak wiele.
Teraz się boisz.
Spójrz, jak do głosu dochodzą gołe pięści.
Boisz się? Zaatakuję znów.
- Ale teraz się bronisz. - [dyszy, wzdycha]
Świat chce nas zniszczyć.
Twoja wersja miłości i przebaczenia to ochłap.
Ma nadążać za współczesnością.
Nie chce obrażać śmierdzącego świata.
A tymczasem oni nas niszczą.
Feministyczne, marksistowkie kurwy. Krok po kroku.
[napięta, ponura muzyka]
Ale ja niosę swój ciężar. Idę prosto.
A ty?
Mizdrzący się chłopczyku z Albany?
Wkurzysz się
i zawalczysz?
Zatruwasz tę parafię.
I zrobię wszystko, by ją uratować.
Wyciąć cię, jak nowotwór.
Pięć Ojcze nasz, pięć zdrowasiek.
[klepanie po ramieniu]
[napięta muzyka]
[otwieranie drzwi]
[Jud] Chryste, jak ty nie opuściłeś mnie,
tak ja nie opuszczę tej parafii.
- [grzmiące niebo] - [odgłos deszczu]
Ale on był o krok przede mną.
[Wicks] Spotkania księdza Juda?
Ja utrzymałem tę parafię.
Umocniłem ją Bożą prawdą.
I taka zdrada, zamach na mój autorytet,
wiarę, życie samo
w moim sanktuarium?
Wynoś się!
[trzask drzwi]
[ciężko oddycha]
[Jud] Ostatnie posunięcie Wicksa.
Jawna wojna.
- [rockowa muzyka w głośnikach] - [żywe rozmowy]
[Jud] Nawaliłem się.
Świat jest wilkiem,
ty wilczy diable.
Jesteś wilczym diabłem.
Szlag.
- Nikolai, przepraszam. Odłamalem to… - Nie szkodzi.
To tandeta.
Na pewno może ksiądz prowadzić?
[muzyka budząca napięcie]
- [stęka] - [tłukące się szkło]
- [Sam] Hej! - [wzdycha]
Kto tam?
Cholera.
[Jud] I nastał Wielki Piątek.
Zaczynamy.
Msza o 15.
Sami bywalcy.
I dziwne napięcie.
Nie pamiętam homilii, ale coś się zmieniło.
Gniew był mniej wykalkulowany.
Bardziej szalony.
- [niedosłyszalne] - [muzyka budująca napięcie]
[Jud] Jak zawsze po kazaniu Wicks był wyczerpany
fizycznie i psychicznie, i potrzebował oddechu.
Wchodził do schowka
w ścianie sanktuarium, gdzie był niewidoczny.
Tam się wzmacniał, a ja prowadziłem nabożeństwo,
aż czuł się na siłach powrócić.
♪ Wejrzyjcie na drewno krzyża ♪
♪ Na którym zawisło zbawienie świata ♪
- [łomot] - [brzdęk]
[Jud] Księże prałacie?
[cicha, tajemnicza muzyka]
Co się stało?
Jefferson?
[muzyka narasta]
Jud.
Ma coś w plecach.
[Nat] Nie dotykaj.
Nie dotykaj niczego.
[muzyka narasta]
[krzyk]
Szatan go powalił!
To sprawka szatana!
O nie.
- [Martha krzyczy] - [Vera] Martho! Proszę!
[mroczna, dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[cykanie świerszczy w tle]
[trzaski drewna w kominku]
[grzmoty w oddali]
[Jud] Karetka przybyła po pięciu minutach.
[głośne wycie syren]
[Jud] Stwierdzono zgon na miejscu.
Gdy wyszedłem do pozostałych, przyjechała policja.
[Martha] Diabeł go nie zabierze. [pociąga nosem]
On powtanie znów w Bożej chwale.
[Jud] Dla tej mieściny był to jakiś obłęd.
A biedna Geraldine, szefowa policji, wpadła w to po uszy.
Jezu.
Przez całą sobotę przesłuchania, godzinami,
- aż wreszcie… - [Geraldine] Ksiądz, jako jedyny,
był z prałatem w chwili zabójstwa.
Był w posiadaniu główki wilka
przyczepionej do narzędzia zbrodni.
I jako jedyny w parafii go nienawidził.
Nie żywię nienawiści.
Jest dosłownie niemożliwe, by ktokolwiek to zrobił, więc nie…
[wzdycha] Nie wiem, co to jest.
Dobrze. Niech ksiądz odpocznie.
Ale uprzedzam, że miasteczko plotkuje.
Cy Draven wrzucił to dziś na swój YouTube.
[Jud na nagraniu] …zatruwasz tę parafię.
I zrobię wszystko, by ją uratować.
Wyciąć cię, jak nowotwór.
- [wzdycha] - [Geraldine] Są udostępnienia.
Sporo.
[tajemnicza muzyka]
[szum policyjnego radia]
[chrzęst pod stopami]
[muzyka nabiera napięcia]
[Jud] Włączenie telefonu na dwie minuty okazało się błędem.
Zalały mnie wiadomości do księdza mordercy.
Ale nie myślałem o aresztowaniu czy suspensie.
Myślałem o tym, że Wicks wygrał.
Bo w zakamarku duszy nie umiejącym kłamać przed Chrystusem,
sobą czy panem…
[skrzypienie drzwi]
[łomot drzwi]
…cieszyłem się, że staruch nie żył.
[dostojna muzyka]
[wzdycha]
Jezu,
pomóż mi. [pociąga nosem]
Proszę, wskaż mi drogę.
[muzyka cichnie]
[głos mężczyzny] Halo?
Przepraszam.
Jest już czynne?
Zawsze.
Wszystko w porządku?
Tak. Przepraszam. [pociąga nosem]
Nie będzie mszy wielkanocnej, ale zapraszam.
Dziękuję.
Nie chciałbym księdza odciągać od księżowskich obowiązków.
[Benoit cmoka]
No, no… Niezłe.
[Jud] Prawda?
Trudno nie poczuć tu Jego obecności.
Czyjej?
A, Boga. No tak. [śmiech]
Nie jest pan katolikiem.
Zupełnie nie. [cicho chichocze]
Dumny heretyk.
Klękam przed ołtarzem racjonalizmu.
Nie wychowano pana w wierze?
Moja matka jest… była…
bardzo wierząca.
- Byliście blisko? - Nie.
Kiedy byłem dzieckiem, ale to…
- Skomplikowane? - Tak.
Właśnie.
I co pan tu czuje?
Co czuje?
Szczerze?
Tak.
Ciekawa architektura.
Czuję majestat, tajemnicę…
zamierzony efekt emocjonalny. [wzdycha]
Jakby ktoś pokazywał mi historię, w która za grosz nie wierzę.
Zbudowaną na pustej obietnicy rodem z bajki
pełnej niechęci, mizoginii i homofobii,
którą usprawiedliwia się niebywałe akty przemocy i okrucieństwa,
ukrywając swoje własne
haniebne postępki.
Więc jak uparty osioł
chcę ją rozebrać na części, przekłuć jej perfidny balonik wiary
i dojść do prawdy, którą mógłbym przełknąć.
[jąka się] Ale detale krokwi są wspaniałe.
Jeśli ksiądz chce mnie wyrzucić, śmiało.
Nie.
Jest pan szczery, to dobrze.
Wyznanie prawdy dobrze robi.
Ale ksiądz pewnie nie zawsze może być szczery wobec parafian.
Można być szczerym, pomijając to, co nieszczere.
Tak. [śmiech]
Ma pan rację. To opowieści.
Ten kościół nie jest średniowieczny. Jesteśmy w Nowym Jorku.
To neo-gotyk.
Ma więcej wspólnego z Disneylandem niż Notre-Dame…
- [chichocze] - …no i te obrzędy, rytuały,
kostiumy.
Snujemy opowieści.
Ma pan rację.
Pytanie tylko, czy te opowieści
wmawiają nam kłamstwo?
Czy też dotykają w nas czegoś, co jest z gruntu prawdziwe.
[cmoka] Czego nie potrafimy wyrazić inaczej niż…
przez opowieści.
Celnie. Ojczulku.
[śmieje się i zaczyna szlochać]
- Synu. - Przepraszam.
Po prostu…
znów poczułem się jak ksiądz,
a wkrótce to stracę.
Stracę poczucie sensu i nie wiem,
- jak będę żyć. - [otwierają się drzwi]
[Geraldine] Blanc!
Znalazł go pan!
[rozmowy z policyjnego radia w tle]
- [drzwi się zamykają] - [chrząka]
Kim jesteś?
Powinien był od tego zacząć.
Benoit Blanc. Detektyw.
Zainteresowało mnie morderstwo Jeffersona Wicksa.
Detektyw z policji?
Nie, pracuję prywatnie.
Wszyscy myślą, że go zabiłem, ale to nie ja.
Choć może w sercu tak,
i wydarzył się jakiś cud,
I…
Nie wiem, pogubiłem się.
Pozwoli ksiądz sobie pomóc?
[tajemnicza muzyka]
Co?
Ma ksiądz spękane usta
po nieprzespanej nocy.
Spędził ją pan na dworze,
sądząc po nogawkach, modląc się na klęczkach.
Mam przed sobą nie winnego w udręce,
ale niewinnego dręczonego poczuciem winy.
Pomogę księdzu.
Jak?
Przebranie cudu
kryje zwykły mord.
[nabiera powietrza]
Zaraz… [waha się] Czy to pan…
Morderstwo na derbach w Kentucky i facet złapany z fotokomórką?
[niedosłyszalne potwierdzenie]
A więc…
był pan gościem The View.
- Tak. - Co pan tu robi?
Muszę się szybko zapoznać z wydarzeniami Wielkiego Piątku
i sytuacją w parafii.
Geraldine łaskawie dała mi dostęp.
Gdyby ksiądz poświęcił dzień i towarzyszył mi w śledztwie,
przy badaniu zwłok, narzędzia i miejsca zbrodni,
byłoby to wyjątkowo pomocne.
[muzyka cichnie]
Zwłok?
[gwałtowna muzyka smyczkowa]
[muzyka cichnie]
Zmieniłem zdanie. Nie powinienem tu być.
Ufam panu, ale on ma rację.
Chcę, by ksiądz miał jasny obraz tego, co się stało.
I widział, że Wicks to już tylko zwłoki, puste naczynie.
Nie zmitologizowany w umyśle potwór, tylko ciało i krew.
Zmarły na skutek rany kłutej.
Ciało i krew.
Pomacamy, pobujamy. [chichot]
- Spójrzcie tylko. - Proszę przestać.
- Tammy. Przekręcicie sztukę mięsa? - [Tammy] Hm?
Jak naleśnik.
[Geraldine odchrząkuje]
[Tammy, mamrocze] Raz, dwa, trzy.
[uderzenie ciała]
KOSTNICA
[dyszy]
- Hej! - Nie, to nie dla mnie.
Nie wiem, po co mnie pan ściągnął.
Hej!
Jeśli chce ksiądz rozgrzeszenia
i powrotu do kapłaństwa, to musimy przez to przejść.
Zabójca jest na wolności. Trzeba go przygwoździć.
Przepraszam.
- Złapać i oczyścić księdza. - [odgłos otwieranych drzwi]
Ojcze.
Żeby ksiądz rozumiał powagę sytuacji.
Nie próbujemy rozwiązać sprawy po dobroci.
Ksiądz wciąż jest podejrzanym.
Ale nie musi się ksiądz obywać bez adwokata, czy to jasne?
[tajemnicza muzyka]
[dyszy] Nie zabiłem go.
Jeśli mogę pomóc w znalezieniu sprawcy,
dobrze, zróbmy to.
Okej.
Zwłoki.
Potem narzędzie zbrodni.
A na końcu miejsce.
Ksiądz trzyma się mnie.
[tajemnicza muzyka smyczkowa]
[muzyka cichnie]
Szczerze, wcale nie lubię diabła.
Il Diavolo dobrze brzmi, po włosku, spoko,
żona kupuje diabelski szyld,
potem kupuje lampy,
aż ludzie zaczynają mówić: „Kupcie mu coś diabelskiego do baru, uwielbia to”.
No i diabeł, diabeł, diabeł, bum.
- [Benoit] To ten, prawda? - [Nikolai] Tak.
[Benoit] O, tak.
- [cicha muzyka rockowa z głośników] - [Nikolai] Ale…
Nie był czerwony, a teraz jest. Mam nadzieję, że to farba.
Tak, świeżo malowany.
Wypełnili go jakimś gipsem i wkleili ostrze.
[Jud na nagraniu] I zrobię wszystko, by ją uratować.
Wyciąć cię, jak nowotwór.
[Nikolai] To nie jest fajne.
Gdzie wylądowała diabelska główka?
W kościele. Rzuciłem nią w kościół i wybiła szybę.
- [biją dzwony] - [wzdycha]
[Jud] Po poniedziałkowej mszy
Martha znalazła rozbitą szybkę.
Dzieci.
Ale nic więcej.
[piosenka Larry'ego Normana w tle]
[Benoit] Widzicie?
[muzyka rockowa w tle]
[Benoit] Hm.
Tak.
To…
Doktorze?
[wzdycha]
[odchrząkuje] Hej.
Wpadłem na lunch.
[odchrząkuje]
Mogę do ciebie zajrzeć, jeśli chcesz porozmawiać.
Chyba nie.
Chyba podziękuję.
Wolałbym nie.
Jest. Tym to zrobiłeś?
- Daj spokój. - Wyciąłeś jak nowotwór?
Sukinsynu.
- [mężczyzna] Wygarnij mu. - Tak.
- Ksiądz killer! - [drzwi trzaskają]
[muzyka budząca napięcie]
- [głuche uderzenia] - [dźwięk telewizora w tle]
Po pierwsze,
detektyw Elliott ma u mnie kosz owoców za pański numer.
Służę pomocą.
Zorientowała się pani,
że sprawa wykracza daleko poza zwykłą, policyjną robotę.
To coś, co zaskakuje nawet mnie.
Podręcznikowy przykład zbrodni doskonale niemożłiwej.
Rzecz rodem z kryminałów.
Nie powinna zaistnieć w naszym świecie.
Ale oto jest.
To Święty Graal.
[Geraldine] Doceniam pasję,
ale czy pańskim zdaniem da się to rozwiązać?
[Benoit] Nie umiem nie rozwiązać sprawy.
Ten szach i mat,
gdy przejmuję scenę i rozsupłuję pajęczynę przeciwnika…
Zobaczycie. Jest ekstra!
- Świetnie, jak do tego dojść? - Źródło.
The Hollow Man Johna Dicksona Carra.
Kryminał złotej ery.
Najlepsza zagadka zamkniętego pokoju,
czyli zbrodni niemożliwej.
Chwileczkę.
[intrygująca muzyka]
LISTA LEKTUR THE HOLLOW MAN
Ksiądz zapracował na swoje utrzymanie. [parska]
„Czyje to ciało?” „Morderstwo na Rue Morgue”.
„Zabójstwo Rogera Ackroyda”. „Morderstwo na plebanii”.
Mój Boże, to spis lektur do popełnienia tej zbrodni.
W grupie jest cała trzódka?
Kto wybrał książki?
Oprah.
Martha ściągnęła listę z jej strony.
Co potwierdza moją teorię.
Zabójca naśladował
tradycyjne metody zagadki zamkniętego pokoju.
Co ułatwia sprawę.
Czas na klub książki.
Za mną, dzieci.
[muzyka cichnie]
W The Hollow Man detektyw Gideon Fell
przedstawia wszystkie możliwe sposoby zabójstwa w zamkniętym pokoju.
Wyliczmy je zatem.
Możliwość numer jeden,
Wicks otrzymał cios nożem,
zanim ukrył się w schowku.
Zechce ksiądz stanąć tam, gdzie wtedy był?
Wicks kończy kazanie.
Jakiekolwiek urządzenie za nim
zdolne do posłania niewyważonego sztyletu w jego plecy…
byłoby ukryte w nawie przed kamerą i świadkami,
ale z pewnością nie uszłoby uwadze księdza Juda.
Nie zauważyłem za nim robota-nożownika.
[Benoit] Nie. Pierwsza możliwość odpada.
Możliwość druga…
Został zabity,
będąc w schowku,
przez kogoś lub coś, co było…
poza schowkiem.
Coś miałoby rzucić nożem do schowka stąd?
Nie, to bzdura.
Bzdura na kilku frontach.
Możliwość druga odpada. Postęp!
[wzdycha] Ile zostało możliwości?
Niewiele. Trzecia…
Został zabity, będąc w schowku,
przez urządzenie, które również znajdowało się
w schowku.
Coś umieszczono zawczasu
i odpalono zdalnie?
Mury są grube,
ale silny sygnał radiowy mógłby się przebić.
- Gdzie sprawdza ukryłby… - [brzęk żarówki]
…w pełni funkcjonalny, zdalnie sterowany miotacz noży
w pudełku?
Wicks upadł na brzuch.
- [tajemnicza muzyka] - Pamiętam ten brzdęk.
- [łomot] - [brzdęk]
[Jud] Miał twarz skierowaną ku drzwiom.
Stał z tyłu, patrząc na zewnątrz.
Więc nóż musiał jakoś przelecieć przez tylną ścianę.
Brzdęk. Bardzo dobrze.
Niemniej
skała Gibraltaru.
A może…
podwójna ścianka usunięta później?
Dajesz stary jak wikary.
[Geraldine] Nie.
Moi ludzie zauważyliby ściankę.
[klik przełącznika]
A usunięcie jej później nie byłoby proste.
Na podłodze nie znaleziono nic więcej?
Nie, tylko czerwoną nić.
Chwila, co?
Czerwoną nić?
[muzyka narasta i cichnie]
Dwa skrawki mocnej, czerwonej nici, z osiem centymetrów,
znalezione przy biodrze.
Jak brzmi czwarta możliwość?
[Martha szlocha]
Martha?
- [Martha] Wyrzuć ich! - [Jud] Martha?
[Martha] Wyrzuć ich!
[szlocha] Deptać to sanktuarium,
jak miejsce zbrodni
w jakimś tanim kryminale i rozmawiać o robotach!
Tak się nie godzi, proszę księdza.
[drzwi się otwierają]
[drzwi się zamykają]
Martha, idź do domu, odpocznij.
Mogę jakoś pomóc?
Wyjechać.
Nikt tu już księdza nie chce.
Nienawidzł ksiądz księdza prałata, a nami wyłącznie gardził.
- Nieprawda. - Ma ksiądz mord w sercu…
- Nie. - …i krew na rękach.
Jak kurwa ladacznica.
Pierwotny grzech księdza splamił tę parafię.
Łże ksiądz!
[muzyka pełna napięcia]
- Przepraszam. - [wzdycha]
Ale jeśli ustalanie faktów
ma poróżnić mnie z tobą i resztą, to trudno.
Przykro mi.
[muzyka staje się melancholijna]
[sapie]
[muzyka cichnie]
Mogę skorzystać z worka? [sapie]
Śmiało.
- [ciągle pojękuje] - [w tle słychać telewizor]
Coś nie tak?
[Jud] Mgła się unosiła. Zagadka była do rozwiązania.
Trup, broń, miejsce zbrodni, robotyczny nóż,
kąty, mury i piloty.
- [sapie] - [muzyka organowa w telewizorze]
I piloty.
[niezrozumiały komentarz w telewizorze]
W piątkową mszę nie słuchałeś meczu.
Na radyjku.
- Nie mogłem. Martha nie pochwala. - [słychać komentarz]
Więc go nagrałeś.
Tak.
Nałożyłem znacznik czasu z poprawką na opóźnienie w transmisji.
Dr Sharp wezwał karetkę o 15.47,
a półtorej minuty wcześniej…
[stukot klawiatury]
Zakłócenie mogło spowodować kilka rzeczy,
ale odpowiadając na pytanie, tak,
pasuje do silnego zakłócenia radiowego,
które mógł wywołać podkręcony pilot.
- [parska z ulgą] - Kurczę.
To odpaliło
- robota-nożownika. - [cmoka]
Teraz może pan to rozwiązać, prawda?
Zsynchronizował pan to z filmikiem Cya?
Tak. iPhone ma bardzo dokładny znacznik czasu.
- Może pan pokazać? - Tak.
Pokazać co?
[Jud] ♪ Na którym zawisło zbawienie świata ♪
- [łomot] - [brzdęk]
[Jud] Księże prałacie?
[dźwięk klawiatury]
- Och. - [Benoit wzdycha]
Czyli kiedy doszło do zakłócenia,
on już leżał z nożem w plecach,
a ksiądz Jud się na niego gapił.
Jakby to miało działać?
Z robotem-nożownikiem wcale.
A więc to nic?
[Benoit] Nie.
Zdecydowanie coś. [nabiera powietrza]
Mamy przed sobą już wszystkie kawałki.
- Mamy? - Tak.
Biorąc pod uwagę pochodzenie diabelskiej główki, czerwoną nić,
brzdęk, czas zakłócenia…
Wszystko się układa.
[niepewny śmiech] Tak? Niech pan to rozwiąże.
Nie mogę.
Powiedział pan, że mając wszystkie kawałki, znajdzie rozwiązanie.
[Benoit] Wiem.
A jednak choć wciąz leżą na stole,
zbrodnia wciąż wydaje się doprawdy…
niemożliwa.
Powiedział pan, że to rozwiąże.
[podniosła muzyka]
Że tym się pan zajmuje.
[wzdycha] Zawierzyłem panu.
O Boże. [wzdycha]
[Benoit] Nie śpi ksiądz od półtorej doby. Czas od łóżkam. [chrząka]
Tak.
To był ciężki dzień. Dobranoc.
Odwiozę księdza.
[tajemnicza muzyka]
- [muzyka cichnie] - Wie ksiądz,
ksiądz ma rację.
To nie może być możliwe.
Jakiegoś kawałka brakuje.
I chyba wiem, gdzie go znaleźć.
Myślę, że w księdza głowie jest coś,
czego mi trzeba do rozwiązania sprawy.
Jeśli nie zdołam tego wytrząsnąć, przykro mi,
ale będę musiał po to wejść.
Zaczynam się bać.
- Nie rozumiem. - [drzwi się zamykają]
Jak to miałoby pomóc? Mam to opisać?
Tak, historię.
Historię morderstwa księdza Wicksa.
Księdza prałata.
Prałata sałata.
Muszę zobaczyć morderstwo i poprzedzające zdarzenia oczami księdza.
Od kiedy?
Jak ksiądz chce.
Byle było ciekawie, wartko i ze szczegółami.
Nie jestem pisarzem.
Bez pośpiechu.
- [pomruk] A ja się rozgoszczę. - [skrzypienie korka]
- [brzęk] - [nalewanie]
[Benoit nuci pod nosem]
[intrygująca, napięta muzyka]
[Jud] I tak od godziny zajmuję właśnie tym.
A teraz odłżę długopis, przekażę panu kartkę
i będę czekał,
aż przeczyta pan moją opowieść
o morderstwie prałata Jeffersona Wicksa.
[intrygująca, napięta muzyka trwa]
[lekko wzdycha]
[wzdycha]
[muzyka cichnie]
Dlaczego ksiądz to zrobił?
A raczej,
dlaczego sądziłem, że uda mi się pana okłamać?
Nie skłamał ksiądz.
Po prostu ukrył ksiądz to, co nieszczere.
[napięta muzyka]
„Kiedy wyszedłem do pozostałych, przyjechała policja”.
- [w oddali wyją syreny] - [napięta muzyka]
„Wyszedłem do pozostałych”.
Zatem został ksiądz w środku.
Jako jedyny i niezauważony miał ksiądz dostęp
do schowka po morderstwie, ale zanim przeszukała go policja.
Po co… [prycha]
Po co go chronić?
Nie chroniłem Wicksa.
Chciałem oszczędzić rozczarowania tym,
którzy w niego wierzyli.
Z pewnością wszyscy wiedzieli.
Musiał mieć ten chuch po każdej mszy.
„Wzmacniał się”. Sprytnie powiedziane.
Ale z pewnością wiedzieli.
Duch go dziś mocno poruszył, co?
Nie wszyscy.
Sam.
Jedyny porządny w parafii.
Trzeźwość uratowała mu życie.
Media, policja, po co jeszcze to?
[trzask drzwi]
[Jud] Wicks został zadźgany.
Nie wiem, jak ani przez kogo, ale zadźgany,
więc to nie miało nic do rzeczy.
To był odruch.
Mała opowiastka, by chronić moją trzódkę.
Pieprzenie!
Chroniąc ich banieczkę wiary, osłonił ksiądz zabójcę!
Gdzie ta piersiówka?
- [grzechot przedmiotów] - [Jud] Cholera!
Nie ma jej. [dyszy]
[muzyka cichnie]
Blanc.
Przepraszam.
Dostał nożem, nie myślałem…
Owszem, nie myślał ksiądz.
Ale jesteśmy w lesie, więc radzę zacząć.
[wzdycha]
Ktoś się do mnie włamał.
Zaczynam rozumieć.
To podstępne, wymierzone we mnie.
Już ksiądz rozumie, jaki to wróg.
Wysłuchiwał ksiądz parafian z troską i współczuciem,
ale dosyć tego.
Zmarnowaliśmy już dość czasu.
Wykorzystamy jutrzejszy pogrzeb,
by przesłuchać ich wszystkich razem.
Musimy ustalić, co działo się tamtej nocy.
I co ukrywa ta trzódka niegodziwych wilków.
[chrapanie]
[Benoit] Hm.
[wzdycha]
OSTATNIA HOMILIA WICKSA: W DNIU MORDERSTWA
Zdradzony.
Chłostany.
Wyszydzony.
Przebity.
[napięta muzyka]
Zamordowany.
[łomot]
[szum maszyny]
I porzucony w dole, by gnił.
Na zapomnienie.
Jak nasz Zbawiciel, tak i kościół.
Nasz kościół jest atakowany przez niegodziwą nowoczesność,
przez wrogów Boga.
Kurwy ladacznice,
robactwo, które chce nas uciskać, uciszyć
i odebrać nam prawowite miejsce
władców chrześcijańskiego ludu.
Ale gdy ja stoję przed wami jako wojownik Chrystusa,
w Bożej zbroi, gotów walczyć ze światem do ostatniego tchu,
wy nie przejdziecie!
Jak nasz Pan zostaje zdradzony przez Judasza.
Panowie, mogę prosić o chwilę?
[Wicks] Judasza w wielu postaciach.
[melancholijna muzyka]
Prawdziwe zagrożenie zawsze przychodzi z wewnątrz.
Zapamiętajcie moje słowa.
W ten Wielki Piątek pamiętajcie, co ma nadejść.
Pamiętajcie wszyscy.
[Martha płacze] Powstaniesz znów.
Będzie dobrze.
Powstaniesz znów.
Powstaniesz.
[Wicks] Zbliża się godzina, o której was uprzedzałem.
Pamiętajcie, co wam obiecywałem na Wielkanoc.
Albowiem dotrzymam obietnicy. Dotrzymam.
[dramatyczna muzyka]
[Wicks] Albowiem, choć został powalony,
prawowity Syn Boży powstanie znów.
Jabłko Ewy powróci na drzewo
i powróci Jego królestwo i panowanie.
A gdy wy będziecie zgrzytać zębami w mroku,
niewierne pomioty,
zmarznięci, samotni i porzuceni,
On powstanie znów, by upomnieć się o Swoje.
By strącić niegodziwych
i wywyższyć Swego prawdziwego Syna na tron tego narodu!
Tak, powstanie! Tak!
I tak, drżyjcie,
albowiem powstanie w chwale, pomście i potędze!
- [muzyka cichnie] - [huk kamienia]
[syk maszyny]
Kondolencje. Proszę tu podpisać. [odchrząkuje]
A tak między nami,
niech Internet pisze, co chce. Nie wierzę, żeby ksiądz to zrobił.
[klepie po plecach]
Dobra, posłuchajcie.
No proszę. Judasz Jud.
- [prycha] - Ksiądz nie jest tu mile widziany.
Dość!
Będzie tak.
Blanc i ja będziemy zadawać pytania,
a wy będziecie odpowiadać, aż dojdziemy, kto zabił prałata
i dlaczego, a wtedy…
Skończymy.
Dobrze? A więc…
Dziękuję, to było…
świetne.
Zaczniemy… [wzdycha]
…od tego, co wydarzyło się tamtego wieczoru w tym pokoju.
Kiedy Jud przyznał przed nami, że zabił człowieka?
Chodziło o boks…
A teraz się kryje, atakując nas. Jest FUK-iem.
FUK-iem?
Facetem udającym księdza.
Pomaga Blancowi rozwikłać zagadkę złego kościoła,
po czym jakiś lewak zrobi z tego podcast
i zanim się obejrzymy, debilne wersje nas trafią do Netflixa.
Debilne wersje. Uchowaj Boże.
[krzyczy]
- [piszczy] - [Nat] Jezu!
To cud!
- Chodzę, Martho. Ty z bólem. - [wypuszcza powietrze]
- [wzdycha] Och. - Ja jestem za.
Zdemaskujcie wszystko.
Wicks był oszustem.
Pieprzył o cudach i nadprzyrodzonej mocy Boga.
[prycha] A ja naprawdę wierzyłam.
Nadal chcę wierzyć.
[prycha] Chore, co?
Właściwie chodziło mi nie o grupę modlitweną księdza Juda,
tylko o szemrane spotkanie z Wicksem
w tym pokoju w Niedzielę Palmową.
[niedosłyszalne]
[gwałtowny dźwięk napięcia]
[Benoit] O co tak naprawdę tam chodziło?
Kto chciałby zacząć?
Powiem panu.
- [Nat] Cy, chwileczkę. - [Lee] Nie.
Gęba na kłódkę, gówniarzu.
- Nie ty decydujesz! - Nic mu nie mów!
Proszę księdza.
Sprawy o których rozmawialiśmy
nie miały związku z morderstwem Wicksa.
Ale ich upublicznienie mogłoby
złamać życie tu obecnych.
Wszystko nagrałem. Wystarczy puścić.
- [Martha] Nie! - [Lee] Ty łajdaku!
- Otwórz drzwi, draniu! - Zbeszcześcisz teczki!
- Otwieraj. - [Lee] Otwórzcie…
[zegar tyka]
[słychać kroki]
[Wicks] No dobrze, Vero. Cóż za dramat.
Masz widownię. O co chodzi?
Myślałam o mamie księdza.
Nie poznałam jej, ale dorastając w kościele
znałam opowieść o kurwie ladacznicy
i zastanawiałam się, jak wyglądało jej życie,
uwięzionej w domu z ojcem i synem.
Którzy trzymali się razem, hańbili ją
i uczyli nas ją hańbić.
Biedaczka.
[cmoka i wzdycha]
Wczoraj zadzwonił do mnie kolega od prawa rodzinnego z Brooklynu.
[cmoka] Chciał potwierdzić dane kontaktowe
księdza prałata Jeffersona Wicksa, mojego klienta,
bo mój klient złożył U.O. u niego,
w Brooklynie.
Żebym się nie dowiedziała.
U.O.?
„Uznanie ojcostwa”.
„Przyznaję, że ja, Jefferson Wicks,
jestem ojcem biologicznym Cyrusa Dravena”.
[Vera] Dla prałata nie ma wstydu.
Prawda? [parska]
Kim była matka?
Czy to w ogóle istotne?
Nie. [prycha] Wróciła, rzuciła księdzu to biedne dziecko na kolanka
i poszła sobie dalej żyć,
a mój wierny ojciec przybył na ratunek.
Męski klub zwarł szyki i trafiłam się ja, lojalna kretynka.
W potrzasku.
Grzeczna i posłuszna. Wychowywałam syna księdza,
a ksiądz bezwstydnie prawił kazania.
Ty obłudny sukinsynu!
[ciężko dyszy]
[Wicks wzdycha]
[Nat] Cy?
Wiedziałeś?
Vera powiedziała mi dziś rano.
[Wicks] Tak.
Cy jest moim synem.
Z przypadkowej kobiety,
której nie widziałem od 30 lat.
Ojciec Very i ja zachowaliśmy to w tajemnicy do dziś.
Jest moim dziedzicem.
Moim synem.
Teraz świat się dowie.
A zatem szczury
uciekajcie z tonącego okrętu.
[odchrząkuje]
Pieprzenie.
Nie porzucicie go.
[parska] Chciałam tylko zobaczyć,
jak wcinacie jego gówno i wracacie po dokładkę.
[Lee] To trochę lekceważące.
- Nie wiesz, co czujemy. - [prycha] Och.
Myślę, że jako chrześcijanie jesteśmy poruszeni.
Ale toczymy wojnę o przetrwanie,
w której cel uświęca środki.
Kościół nie potrzebuje mięczaka,
który daje się okładać.
Potrzebujemy wojownika
i wierzę, że Bóg wybrał księdza prałata, by był jego wojownikiem.
Ksiądz prałat i syn mają mój miecz.
I…
nie znamy tamtej kobiety,
Nie znamy jej.
Nie wiemy, jak…
Czym jest prawda? Przy tylu źródłach nie wiemy.
[waha się] Co jest naprawdę?
Czy coś z tego istnieje?
Więc…
Dobrze powiedziane.
Dziękuję.
[Simone] Obiecał mi ksiądz, że mnie uzdrowi.
Jeśli tak,
nie musi być ksiądz świętym.
[Lee] Jesteśmy z księdzem.
I nic, co ksiądz powie lub zrobi, tego nie zmieni.
[głęboki wdech]
Odprawię ostatnie nabożeństwo
za tydzień, w Niedzielę Wielkanocną.
A potem
zamknę drzwi tego żałosnego kościółka na dobre.
[Wicks bierze głęboki oddech]
Ale przedtem zniszczę was, co do jednego.
[napięta muzyka]
Przepraszam. Że co?
Nat, twoje chlanie?
Co?
Jesteś niebezpieczny.
Pijesz w pracy.
Leczysz pacjentów, dzieci, po pijaku.
Społeczność powinna się dowiedzieć.
I rada lekarska.
Nikt nie może ci więcej zaufać, ani cię zatrudnić.
A Lee?
Ten twój Trubadur, którego piszesz?
Ten wazeliniarski idiotyzm jest obrazą dla mojej posługi.
I mam obowiązek przestrzec nie tylko społeczeństwo… [bierze oddech]
…ale i znajomych wydawców.
Trzeba to pogrzebać. Z tobą.
Zdemaskować cię jako pajaca, którym jesteś.
Co się tu w ogóle dzieje?
[Wicks] Vero.
Jesteś koszmarem swojego ojca.
Byłoby mu strasznie wstyd.
Simone. Nie mogę uzdrowić kobiety bez wiary.
Nie mogę ci pomóc.
Mówił ksiądz, że może to ze mnie wygnać.
Niczego nie obiecywałem.
Dałam księdzu wszystkie oszczędności.
Uzdrowienia Bożego nie da się kupić.
Nic cię nie uzdrowi.
Umrzesz w bólu, uwięziona na wózku.
Dlaczego ksiądz to robi? Nie rozumiem.
- [Lee] To żart, prawda? - [Nat] Nie rozumiem.
A może zemsta za grupę księdza Juda?
Grupa księdza Juda?
Ja utrzymałem tę parafię.
Umocniłem ją Bożą prawdą.
I taka zdrada? Zamach na mój autorytet,
- wiarę, życie samo… - [otwierają się drzwi]
…w moim sanktuarium!
Wynoś się!
- [trzask drzwi] - Słabiście.
Wszyscy.
Nie możecie iść moją drogą.
Tak, toczymy wojnę
i wyrzucam was z mojej fortecy.
Ty sukinsynu.
W Wielkanoc, gdy kościół się wypełni,
obnażę wasze grzechy.
Uwolnię się od was i strzepnę pył tej parafii ze stóp.
I do diabła
z wami wszystkimi.
[rozbrzmiewa złowieszcza muzyka]
[muzyka cichnie]
[wciąga powietrze] Chwała panu. Zrobiło się luźniej. [parska]
Cy.
- Czemu to zrobił? - [wzdycha]
[Jud] Powiedz, o co chodziło?
Po co ich spalił? Dlaczego?
Na moje życzenie.
Kiedy Vera mi powiedziała, odszukałem go,
I pierwszy raz w życiu objął mnie jak syna.
Zwierzył się.
[Wicks] Nie cierpię tego miejsca.
I tych żałosnych nieudaczników.
Chcę się stąd wydostać.
I teraz wreszcie…
mogę.
Powiedział mi,
że odnalazł zaginioną przez lata fortunę dziadka.
W tym tygodniu.
Nie, tych pieniędzy nie ma.
Nie wiadomo, gdzie Prentice je puścił, ale przepadły.
- Powiedział, że je znalazł. - [parska drwiąco]
[Cy] Zamierzał zostać bogatym emerytem.
Spytałem, czy oszalał.
Masz pojęcie o swojej scenicznej mocy?
Skurczyłem parafię.
[Cy] Zradykalizowałeś ją.
A to moc.
W tej dziurze nie ma wielu czarownic do palenia i dewotów do rozbudzenia.
Brakuje ci paliwa.
Ale w Internecie…
pożar.
Z tą forsą
i twoją charyzmą… Poważnie?
W cztery lata
zrobiłbym z ciebie prezydenta.
Razem możemy stworzyć imperium.
Jako ojciec i syn.
Jak w Gwiezdnych wojnach?
Właśnie, jak rebelianci.
Jego kapłaństwo i moja polityka plus pieniądze
w imię Chrystusa. Wyobraża ksiądz sobie?
Chyba tak.
Przyznam, że było to trochę osobiste, ale powiedziałem,
że na początek musimy spalić trzódkę.
Są obciążeniem.
Jeśli będą się z nami kojarzyć,
pokazywać w telewizji, zechcą w tym uczestniczyć.
Musimy ich wypalić jak pijawki.
[Jud] Dlatego ich spalił.
Przez twoją małostkową mściwość.
Wiesz, że ktoś z nich mógł go za to zabić?
Wróćmy do tej fortuny.
Teraz jest twoja?
- W zasadzie tak. - W zasadzie?
- Nie powiedział ci, gdzie jest. - [Cy] Nie.
Na kontach nie ma nic.
Więc gdzie?
Aż dotarło do mnie,
gdzie 50 lat temu Prentice ukryłby 80 milionów?
- Na koncie w Szwajcarii. - [Benoit] Aha!
Wystarczy więc znaleźć numer konta.
Bez powodzenia?
[wzdycha z irytacją] Musi gdzieś być.
Martha kataloguje wszystko, a tu go nie ma.
Nie wiem.
Pomyślałem, że może to szyfr, bo powtarzał,
że „Jabłko Ewy wróci na drzewo”.
Jakby „Jabłko Ewy” było fortuną.
Ale szwajcarskie konto to 19 cyfr.
Nie zgadza się.
Vera, coś ci mówił?
I tak wolałabym zabrać to ze sobą do grobu.
Tak.
Byle syn marnotrawny nie dostał fortuny.
To cię pali.
Zgorzkniała jędzo.
Te pieniądze
to tylko jeden psalm w Biblii mojej goryczy.
Zabierz swoje rzeczy, bo wylądują na ulicy. [parska]
[drzwi się otwierają i zamykają]
Jest pan detektywem. Zapłacę. To bardzo ważne.
Waży się mój spadek i polityczna kariera.
Czy kojarzy się panu coś
z jabłkiem Ewy, co może zawierać ten numer?
Ekhm… [pociąga nosem]
Gdybyście na coś wpadli, dzwońcie.
Jasne.
[silnik uruchamia się]
[intrygująca muzyka]
Szukajmy wszędzie.
Może być wszyste w poduszkę.
- Wygrawerowane w metalu. - [rozdzieranie]
[Benoit wzdycha]
[głuche uderzenia]
Pusty w środku.
Śmiało.
[wzdycha]
[grzechot]
[muzyka cichnie]
Muszę to schować.
Ksiądz schowa.
- To bez sensu. - Wiem.
Osiemdziesiąt milionów.
Ale jeśli Jabłko Ewy jest fortuną
i nie kupą forsy na koncie w Szwajcarii, to czym?
Co?
Pomylili daty.
Piszą, że otwarcie grobowca zamówiono w zeszłą środę.
Niemożliwe.
Kto zamawiałby sprzęt do pogrzebu człowieka, który żyje?
Ktoś, kto wiedział, kiedy wybije jego godzina.
Proszę pokazać.
To wydruk z komputera. Nie ma pomyłki.
Osoba, która złożyła zamówienie, stanowi klucz.
- Tak. - [sygnał łączenia]
- [dzwoni telefon] - [pobrzmiewa muzyka pop]
Steel Wheels. Tu Louise.
Dzień dobry. Ksiądz Jud od Matki Bożej Niezłomnej.
- Dzień dobry. - Pani Louise,
korzystaliśmy dziś z waszego wózka widłowego…
- …do otwarcia grobu. - Wiem.
To dość nietypowe zamówienie.
Muszę wiedzieć…
Wprowadzałam je. Wprowadzam wszystkie.
Potrzebuję wiedzieć…
- Prowadzę firmę z bratem. - Jasne.
On przyjmuje zamówienia, ja wprowadzam.
Dzwonię, bo…
Byłam w waszym kościele, ale księdza chyba nie było.
- Jestem stosunkowo nowy. - Gratuluję.
- Muszę wiedzieć… - Był taki starszy.
- Ojciec… - Ksiądz prałat.
- Ojciec prałat… - Louise…
Miał kazanie. Szczerze, niezbyt sympatyczny.
- Ale kondolencje… - Okej.
…choć nie podobało mi się, co mówił.
To straszna tragedia.
Czy mogę… Muszę pani przerwać.
- Mam pytanie. - Tak?
Muszę wiedzieć, kto zamówił wózek widłowy.
- James przyjmuje zamówienia… - James.
- …nie ma go. - Mogę prosić o jego numer?
To bardzo ważne. Musimy ustalić, kto złożył zamówienie.
- Numeru nie podam, ale… - To bardzo ważne.
Proszę księdza,
nie mogę podać numeru,
ale mogę się dowiedzieć i do księdza…
- oddzwonić… - Wspaniale.
Gdyby mogła pani zadzwonić teraz, byłbym wdzięczny.
- Dziękuję, Louise. - Niech oddzwoni.
Dobrze. Mogę o coś spytać?
Tak, chociaż…
Byle szybko,
- bo to dla nas bardzo ważne. - Może niech oddzwoni…
Czy mógłby ksiądz…
Louise?
- [prycha] - [Louise] O Boże.
Louise?
[wzdycha] Pomodli się ksiądz za mnie?
Yy…
Oczywiście.
- Mogę spytać o intencję? - [Louise pochlipuje] Ach…
Chodzi o moją matkę.
Jest chora?
Tak.
W hospicjum.
Tak mi przykro.
Nie chce ze mną rozmawiać.
Ostatnio się pokłóciłyśmy.
Ma góza mózgu, który ją zmienia
i sprawia, że mówi naprawdę okropne rzeczy.
Mam tak samo
i teraz boję się, że będą to ostatnie słowa,
jakie sobie powiemy.
[zapłakana] Proszę księdza…
Czuję się taka samotna.
- [ciche łkanie] - Bardzo mi przykro.
Nie jesteś sama.
Jestem przy tobie.
Jestem tu.
Jak twoja mama ma na imię?
[cmoka]
[łagodnie wzdycha]
- [odległe grzmoty] - [wzmaga się wiatr]
[robi wdech]
[gwałtowny wydech]
Modlę się, by Barbara poczuła miłość córki.
By znalazła w niej pociechę.
Badź z nią, ześlij mądrość i radę.
Weź w uzdrawiające objęcia, by poczuła, że jest kochana.
Że nie jest sama.
O to się modlimy przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Louise,
masz mój numer. Dzwoń o każdej porze.
Jestem tu dla ciebie.
- Kościół też. - [otwierają się drzwi]
Bóg z tobą.
[dyszy] Burza. Przyszłam pozamykać.
[Jud] Pójdę do kościoła. Ty zajmij się kancelarią.
- [wieje wiatr] - Proszę się wrócić, to koniec.
A to dlaczego?
Miałem swoją drogę do Damaszku.
Święty Paweł doznał objawienia.
Wiem, oślepł i takie tam.
Pewnie miał zapalenie spojówek,
ale nie był wtedy o krok od rozwiązania zagadki morderstwa.
Bo niby co tu robimy?
Myśli pan, że dlaczego zostałem księdzem? Poważnie.
- [wyje wiatr] - [grzmot w oddali]
Czuł się ksiądz winny
odebrania życia, a kościół
dawał księdzu kryjówkę i prosty sposób
na poczucie oczyszczenia.
Nienawidziłem tego faceta na ringu.
Wiedziałem, że jest z nim źle,
ale tłukłem go, aż poczułem, że pęka.
To nie był wypadek. Zabiłem go z nienawiścią.
Tego nie da się rozwiązać.
Bóg mnie nie ukrył, nie naprawił. Kocha mnie winnego.
I powinienem robić to samo,
a nie bawić się w „Kto, kogo”.
Chwileczkę.
[podmuchy wiatru]
Przepraszam.
Może ksiądz na mnie spojrzeć?
Szukamy mordercy. To nie zabawa.
Zabawa!
Rozwiązywanie, wygrywanie.
Pański szach i mat.
A wykorzystując mnie, obraca mnie pan przeciwko mojej prawdziwej misji.
Którą nie jest stawianie niegodziwych przed sądem,
ale przywracanie ich Chrystusowi.
Inaczej stanę się taki jak Wicks.
Będę się liczył ja, nie Jezus.
Nie musi pan rozumieć,
ale proszę,
proszę, niech mi pan da spokój.
- [intrygująca muzyka] - [grzmoty w oddali]
- Może pan to powtórzyć? - Nie.
O tym, że liczyłby się ksiądz, nie Jezus. Jak Wicks?
To ważne.
Muszę zrozumieć!
Mamy służyć światu, nie go pokonać.
- Tak czynił Chrystus. - I?
Mówiąc o walce ze światem dla Chrystusa,
Wicks miał na myśli swoje własne ego.
I władzę. Nie chodziło mu o Chrystusa.
W kółko mówił o powrocie władzy Chrystusa.
Zemście na niewiernych.
Jabłko Ewy jest skarbem.
Ma być przywrócone drzewu.
Co to znaczy?
Blanc, nie wiem.
I mam to gdzieś.
[narastające syreny policyjne]
[grzmoty w oddali]
To Geraldine z najnowszymi informacjami.
Ma ksiądz rację.
To moja zabawa.
Niech ksiądz wraca do kancelarii. Ja się z nią rozmówię.
Dziękuję.
Wychodząc, zamknijcie drzwi.
Oby złapał pan zabójcę.
Dziękuję, na pewno.
[wycie syren]
[radio policyjne w tle]
Proszę księdza.
- Proszę księdza. - Nie ma go.
Choć.
Przeszukaj zakrystię i schowek.
[grzmoty w oddali]
Ach.
Dobre, co?
[Geraldine] Świetne.
Zwłaszcza, kiedy Fell przedstawia
możliwe rozwiązania zbrodni w zamkniętym pokoju.
- Hm. - Tak.
Pan poprzestał na trzech.
Poznawszy czwarte, wiem, dlaczego.
Obejrzałam film i coś do mnie dotarło.
[napięta muzyka]
Od chwili, kiedy Jud wchodzi do schowka,
do momentu, kiedy zaglądają tam pierwsi z trzódki
mija dziewięć sekund.
Przez dziewięć sekund sam i niewidoczny.
Mnóstwo czasu, by dokonać czynu ukrytym nożem.
I tak to wyglądało, prawda?
Bez gierek i pieprzenia.
Tak to wyglądało.
[grzmot w oddali]
- Tak. - [prycha]
Wiedział pan od początku i bawił się z nim,
- jak kot myszą. - Nie.
Nie mam jeszcze pełnego obrazu.
- Proszę dać mi trochę czasu… - Nie.
- …a będę mógł… - Nie!
Znalazłam zabójcę i go aresztuję.
Gdzie jest?
- [uderzenie pioruna] - [porywy wiatru]
[powolna, napięta muzyka]
[dyszy]
[stłumione uderzenia]
[kolejne uderzenia]
[narasta złowroga muzyka]
[gwałtowny, dramatyczny dźwięk]
[stłumiony łoskot]
[głębokie dudnienie]
[muzyka narasta]
[ciężko dyszy]
[dramatyczna, złowieszcza muzyka]
[Jud] Sam!
[dyszy]
[wydaje z siebie jęk]
- [dyszy] - [muzyka osiąga punkt kulminacyjny]
[muzyka cichnie]
- [złowroga muzyka] - [wysoki, zniekształcony dźwięk]
[echo dyszenia]
[ciężko oddycha]
[rytmiczne dudnienie]
[dudnienie narasta]
[zniekształcony krzyk]
[muzyka cichnie]
- [napięta muzyka] - [głośno sapie]
[sapie, jęczy]
[dyszy]
[Benoit] Kto tam?
[wydaje dźwięk wysiłku]
Czekaj!
[Geraldine] Blanc?
Tutaj.
[wzdycha] O w mordę. Kto to?
Ogrodnik, Samson.
Co się stało?
Och…
[Benoit mruczy i odchrząkuje]
[Geraldine] Och…
[Benoit cmoka] Tak.
No dobrze.
Wicks był martwy na 100%.
To wiemy…
żeby było jasne, tak?
[sarkastycznie] Tak.
[Geraldine] Mogę też powiedzieć na głos,
że człowiek nie może po prostu zmartwychwstać.
Ktoś tu świruje jakieś Scooby-Doo.
„Scooby-Dooby-Doo”.
Chwała Panu! Cześć i chwała Wszechmogącemu!
- Chwalcie Go! - [wycie syren]
Cześć i chwała Wszechmogącemu.
- Albowiem wskrzesił Syna Swego. - Ritz.
Obstaw drogę.
Wieści się rozejdą, a nie chcę tu gapiów.
- Tak jest. - Szefowo!
Co?
Tamta fotokomórka to też kamera.
Ale nie jest podłączona.
[Geraldine] Kamera?
Może nagrywa na chipa?
Weź ją do laboratorium.
Alleluja, chwała Panu.
Bo wskrzesił Swego sługę.
Mam prośbę. Ogrodź teren taśmą.
To miejsce zbrodni.
Ogrodnik nie żyje.
[ponura muzyka]
[krzyczy, płacze]
[szlocha] Nie! Proszę!
- Szlag. - [Martha] Nie! Nie! Nie!
[Geraldine] Ktoś mi pomoże?
- Dajcie kogoś. - Nie!
- Martho, musisz się odsunąć. - Nie!
- Martho… - [łka]
Uciekaj w mrok, morderco!
- [dyszy] - [dramatyczna muzyka]
Ale on powrócił!
I przynosi zemstę! Niesie śmierć!
[pojękuje]
[pociąga nosem]
- [dyszy] - [muzyka cichnie]
- [wibruja telefonu] - [sapie]
[wyje wiatr]
[stukot telefonu]
Tu ksiądz Jud.
Tu Louise, jak tam?
[odgłos zaskoczenia]
[niepewnie] Dobry wieczór, Louise.
Przepraszam za porę, ale mówił ksiądz, że to pilne,
więc chciałam tylko powiedzieć…
że rozmawiałam z Jamesem i wózek widłowy
zamówił ksiądz prałat.
Rozmawiał z Jamesem osobiście. Mam nadzieję, że to wszystko wyjaśnia.
Z Bogiem i dobrej nocy.
Yy… Tak.
I nawzajem, Louise. [wzdycha]
[piknięcie telefonu]
- [złowroga muzyka] - [krzyk]
[uderzenie pioruna]
[dyszy]
[muzyka pełna napięcia]
- [sapie z wysiłku] - [dzwoni telefon komórkowy]
Jezu.
Tak?
Martha, wolniej. Co?
- Co?! - [łomot]
- [Lee] To cud. - Pierdolisz.
Martha mówi, że grób jest pusty.
Wszystkich obdzwaniam. Jadę tam.
Czy…
Przecież ty nie palisz.
Paliłam.
Piętnaście lat.
Lee dzwonił? Powiedział ci?
Tak.
Jadę być świadkiem cudu.
- Ty rozkoszuj się papieroskiem. - [otwiera drzwi]
[zamyka drzwi]
[telefon wibruje]
NOWY JORK NUMER NIEZNANY
- [łomot w kuchenne drzwi] - [napięta muzyka]
[narastające kroki]
[łomotanie w drzwi]
Chwała Panu.
Dokonało się.
[telefon wibruje]
- [sygnał łączenia] - Szybciej.
- No już… - [piknięcie telefonu]
Ma to.
Dobra… Jakość nie jest świetna…
Ujdzie.
[muzyka budująca napięcie]
Co właściwie oglądam?
Okej.
Nagrywa, gdy pojawia się ruch.
- To cztery sekundy później. - [klikanie i stukanie w klawisze]
- Okej? - [pukanie w drzwi]
Odciski z narzędzia ogrodniczego.
Sprawdziliśmy tylko podejrzanych.
To ksiądz Jud.
Co to było?
Chciałbym wiedzieć.
[muzyka narasta i cichnie]
[sygnał dzwonka]
KOMENDA POLICJI
[dudnienie pioruna]
[szum policyjnego radia]
Blanc. Blanc!
- Zrobię to. Sam się zgłoszę. - [ucisza go]
[rozmowy z radia policyjnego w tle]
- Zgłoszę się. - Nie.
♪ Semaforo, kot kolejowy ♪
[Benoit odchrząkuje]
Zabiłem Samsona. Muszę się przyznać.
- Puść mnie. - Chwila.
Opowie mi ksiądz, co się stało, a tymczasem,
jak dojadę do doktora Nata?
- Nata? - Szybko.
Żałuję, że zwlekałem.
Oby nie było za późno. Kryć się!
[pisk opon]
[grzmoty w oddali]
Zdrowaś Maryjo, łaskiś pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między…
Szanuję pana i odznakę,
ale to nasz kościół. Nie mówię, że posunę się do przemocy,
ale jakby co, zostaniemy do rana. Zajrzymy do grobu
- To prawda? - [Lee] Nie wpuszczają nas.
[drżącym głosem] Muszę zobaczyć.
Proszę, muszę zobaczyć.
[pisk hamulców]
[cichy dźwięk dzwonków wietrznych]
[powolna, napięta muzyka]
[skrzypienie drzwi]
Doktorze?
[chrzęst szkła pod stopami]
[ciężko wzdycha]
[wciąga powietrze, ma mdłości] Boże.
Co to za smród?
[Jud ciężko oddycha]
Proszę tu zaczekać.
Blanc.
[Benoit] Tak?
[klik włącznika]
[posępna muzyka]
O Boże.
No tak.
[gwałtownie wciąga powietrze] Boże, co za… [kaszle]
[stęka]
[Jud] Wicks.
[Benoit] Tak… To on.
- [Jud] Czy on… - Tak.
Na ile to dziś coś znaczy. [odchrząkuje]
Zobaczmy…
[stęka]
No dobrze.
Może być nieprzyjemnie.
W sensie jeszcze bardziej.
- [skrzypienie] - [ciecz odpływa]
[dramatyczna, złowroga muzyka]
[muzyka cichnie]
Doktor Nat.
We własnej osobie. Czy szczątkach.
[odchrząkuje]
[Benoit wzdycha]
[muzyka budująca napięcie]
[sygnał łączenia]
Geraldine, tu Blanc.
Tak, mam go tuż obok.
[niepewnie] Proszę posłuchać.
Przyjedźcie do domu doktora.
[ciężko oddycha] Jest trup. Nawet dwa.
Jest wszystko.
- Tak. Zakończone. - [skrzypienie schodów]
[wzdycha] Oddzwonię.
Chwileczkę.
Zabiłem Samsona. Muszę to zrobić.
Z własnej woli, żeby coś znaczyło.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[kobiecy głos w policyjnym radiu] Sprawdzenie tablic. Przyjęłam.
Zadzwoni pan do Geraldine?
Że ksiądz Jud wrócił do kościoła i chce się przyznać.
[skrzypienie drzwi]
[głośny łomot drzwi]
Aresztuję księdza za morderstwo
Jeffersona Wicksa i Samsona Holta.
Jest też ksiądz podejrzany o zabójstwo doktora Nathaniela Sharpa.
Nat nie żyje?
Zamordowany w domu.
Znaleźliśmy też zwłoki Wicksa. To koniec.
Wszystko, co ksiądz powie, może być użyte przeciwko księdzu.
Ale jeśli chce się ksiądz wyspowiadać,
to otoczenie jest idealne.
Tak.
Przed laty
zamordowałem człowieka na ringu.
Zabilem go z nienawiścią w sercu.
Wczoraj uległem temu samemu grzechowi
i w chwili strachu i gniewu…
[rozbrzmiewa Uwertura z Upiora w operze]
Przepraszam, to było teatralne, ale musiałem księdza uciszyć.
- Ojcze Jud… - Miałem właśnie wyjaśnić…
- Siadaj. - Muszę uciszyć pana…
Proszę kontynuuować… Zeszłej nocy…
…w strachu i gniewie co?
[dramtycznie] Nie będziecie uciszać głosu Pana!
Albowiem usiądziecie i ujrzycie, jak niegodziwość i hańba winnych
roztoczy się przed wami!
- [szepcze] Co pan robi? - [odchrząkuje]
[cmoka]
Zacznijmy od zabójstwa Wicksa.
Tutaj, w Wielki Piątek.
Zbrodnia niemożliwa.
Geraldine, słusznie pani dedukowała.
Gdy ksiądz prałat upadł w schowku, nie był martwy.
Ani nawet dźgnięty.
Piersiówkę, którą trzymał w skrzynce na bezpieczniki
naszprycowano silnym środkiem nasennym.
- [napięta muzyka] - Napił się.
Wzmocnił.
I chwilę później padł na posadzkę, bez czucia.
- [brzdęk piersiówki] - [Benoit] Stąd brzdęk.
Był już bezbronny,
co pozwoliło zabójcy wejść do schowka
i zadać śmiertelny cios.
Już to powiedziałam.
Ksiądz Jud.
Nie. Znalazłem go z nożem w plecach.
Ma coś w plecach.
Więc jak? Kiedy? To niemożliwe. Widziałem.
Co?
Czerwonego diabełka.
Krew, którą wziął ksiądz za Wicksa.
Wskazałem księdzu odpowiedź. Widział ksiądz?
W pizzerii Il Diavolo.
Zdjęcie.
Sądził ksiądz, że widzi,
ale nie.
Była druga, identyczna lampa.
Z identycznym diabełkiem.
Tak.
Którego również brakowało.
Dwa diabełki.
[Benoit] Tak.
Czemu dwa?
I czemu na czerwono?
Nie był czerwony. Teraz jest.
[Benoit] Czerwony jak wielkopiątkowy ornat.
Identycznie czerwony,
jak tajemnicza nić znaleziona w schowku.
Bo druga diabelska główka cały czas była tu.
Wszyta w plecy ornatu.
Wydrążona, lekka,
z małym ładunkiem z krwią
- odpalanym na pilota. - [zakłócenia w telewizorze]
[Benoit] W dokładnie obliczonym momencie.
[Jud] Księże prałacie?
Lekarz.
Autorytet,
który czeka na potrzebne odkrycie, zanim przejmie dowodzenie.
Ma coś w plecach.
Proszę nie dotykać.
Chwila nieuwagi sama się nadarza.
[niedosłyszalne]
I sprawa załatwiona.
Ostatnie zadanie.
Usunąć obciążającą, naszprycowaną piersiówkę.
Ale gdzie się podziała? Zniknęła.
Jedyna wpadka w planie.
Skutek głupiej wielkoduszności księdza Juda,
który schował piersiówkę, by ukryć nałóg Wicksa,
i później po nią wrócił.
[muzyka cichnie]
Mój Boże.
Nat.
Dlaczego?
[Vera] Wicks zamierzał zostawić zgliszcza.
Zrujnowałby go.
Nie. Większe dlaczego. To, które sprowadziło pana.
Po co te obłędne wygibasy?
Ta cała teatralność. Zbrodnia niemożliwa.
Dlaczego?
Otóż to.
Skoro doktor Nat zabił Wicksa,
kto zabił Nata?
I teraz do tego dochodzimy.
Nie do jakiejś zawiłej zagadki zamkniętego pokoju
z mechanizmami i tropami,
ale do o wiele większej intrygi.
Jej korzenie sięgają podwalin tej parafii,
a ona sama przyciąga mnie,
niewierzącego w każdym sensie,
do królestwa wiary.
By zrozumieć tę sprawę,
musiałem się przyjrzeć tworzonemu tu mitowi.
Nie, by wyrokować o jego prawdziwości,
lecz by w duszy poczuć
istotę tego, co pragnie przekazać.
Święty kapłan.
Powalony nie przez człowieka, lecz ręką samego Szatana.
Złożony w zapieczętowanym grobie swego ojca,
następnie powstaje
z woli Boga.
Wstaje jako nowa jakość.
Już nie jako ułomny człowiek,
ale symbol Bożej władzy nad śmiercią.
Sprawiedliwość dla świętych.
Zemsta dla niegodziwych.
Dobra. A teraz, co stało się naprawdę?
- Tak. - [muzyka tworząca napięcie]
Czas zburzyć tę tanią fasadę cudów
i zmartwychwstań, i ujawnić, co naprawdę się stało.
Czas na szach i mat Benoit Blanca
w pojedynku z tajemnicami wiary!
[ciężko wzdycha]
[melancholijna muzyka smyczkowa]
[lekko wzdycha]
Dobrze się pan czuje?
Damaszek.
Damaszek?
Wydarzenie typu „droga do Damaszku”?
Tak, Damaszek.
[muzyka cichnie]
Szlag. [wzdycha]
Blanc?
[wdech i cmoknięcie]
[wydech]
Nie mogę tego rozwiązać.
Co?
Zatem konkluzja Benoit Blanca jest taka,
że ksiądz prałat Wicks zmartwychwstał?
Że był to cud?
Mówię, że nie mogę rozwiązać tej sprawy.
[kliknięcie telefonu]
Może być.
Dziękuję.
[Jud] Blanc?
Jeśli wie pan, co się stało, musi pan powiedzieć.
Oszczędza pan naszą wiarę?
Bo zasługujemy na prawdę.
To nie tak.
[drżący oddech]
Potrzebuję prawdy.
[parska] Nie może pan po prostu powiedzieć?
Po co to wszystko?
Napisałby pan notkę do mojej książki?
[zirytowanym głosem] Nie.
[Geraldine] Dobra, dość tego. Wszyscy wychodzą.
Już.
[policjant 1] Proszę się cofnąć.
[niezrozumiałe rozmowy]
[policjant 2] Niech się cofną…
[spokojna, tajemnicza muzyka]
Dodaję rozdział i gotowe.
Możemy drukować. Zaufaj mi.
Dzwoń do Random House, to będzie hit.
Byliśmy świadkami cudu potwierdzonego przez samego Benoit Blanca.
Świat dowie się, co wydarzyło się w Chimney Rock.
Obserwujcie kanał Cya Dravena…
Co za bałagan.
Zakładam, że aresztują księdza Juda.
Tak.
Przypuszczam, że tak.
[muzyka cichnie]
Co to było?
Droga do Damaszku.
Łuski opadły mi z oczu.
I co? Fakty to szmakty?
Uwierzył pan w Boga i całe to meszuge?
Nie, Bóg jest fikcją.
Moje objawienie przyszło od…
księdza Juda.
- Z jego przykładu wielkoduszności. - [skrzypienie]
Wobec moich nieprzyjaciół.
Wobec złamanych.
Wobec tych, którzy zasługują na nią najmniej.
Lecz potrzebują jej najbardziej.
[drżący oddech]
Wobec winnych.
[Martha] Panie Blanc.
Zna pan prawdę.
Owszem, znam.
I właśnie zrobił pan z siebie głupca.
By mogła pani tu przyjść z własnej woli.
A teraz radzę to zrobić. Szybko.
Dziękuję.
Proszę księdza.
[drżący oddech]
[szept] Co mam zrobić?
To, do czego jest ksiądz stworzony.
Niech ksiądz wysłucha spowiedzi.
Ojcze, zgrzeszyłam.
Ostatnio spowiadałam się tydzień temu.
Wmawiałam sobie, że zaczęło się od czystych intencji.
Ale tak naprawdę
zaczęło się od kłamstwa.
Prentice.
[intrygujące smyczki]
[Martha] Prentice.
Widziałam, jak przyjął swoją ostatnią komunię.
Oto Jabłko Ewy, Martho.
To cała moja przeklęta fortuna.
Wszelki ziemski grzech.
Wszystko, czego łaknie Ewa.
Uwięziłem je.
Ludzkie ręce już nigdy go nie zerwą.
Ciało Chrystusa.
[muzyka staje się mroczna]
[dławi się]
[Prentice przełyka, dławi się]
[wzdycha]
[Martha] Zabrał klejnot ze sobą do grobu.
[muzyka budująca napięcie]
Przyrzekłam, że będę strzec tej tajemnicy.
Ale Grace odkryła, że kupił brylant.
Nie wiem, jak.
Znała się na frymuśnych markach.
Co mogło przyjść w opakowaniu Fabergé,
które samo było warte z 20 000?
Na pewno nie plastikowy Jezusek.
Coś z fasetami, warte fortunę.
Klejnot.
Ale nie wiedziała, gdzie go ukrył.
Więc tamtej nocy…
Nie sprofanowała kościoła w gniewie.
[Benoit] Szukała ukrytego klejnotu.
- [Grace szlocha] - [Benoit] Żyła w mroku i desperacji.
Uwięziona w hańbie i osądzie.
To była jej jedyna szansa.
Biedna dziewczyna.
Co jej powiedziałaś?
Wiem, gdzie go ukrył.
Nigdy go nie znajdziesz.
Kurwo ladacznico.
- [krzyk] Gdzie? - [piszczy]
- [krzyczy] - [chichocze]
Gdzie, gówniaro jedna?!
Trzymałam sekret Jabłka Ewy
zamknięty w sercu przez 60 lat.
Moje straszne brzemię.
Aż…
[melancholijna muzyka]
Sprowokowałem cię do spowiedzi.
- [niedosłyszalne] - [Martha] Z wyzywającą dumą…
wyznałam.
[sapie]
Niewłaściwemu księdzu.
[drżący oddech]
Czas nas goni.
Zeszłej niedzieli
Vera zdekonspirowała Wicksa i dowiedziała się pani o Cyu.
Mogłam się pogodzić z jego grzeszkiem.
- [niedosłyszalne] - Ale gdy mówił, stało się jasne,
że sprawa jest znacznie poważniejsza.
On radował się z tego okropnego chłopca.
[muzyka budująca napięcie]
Wtedy zaczęłam podejrzewać.
Zadzwoniła pani do firmy budowlanej.
Dziękuję, James.
[Martha] I miałam pewność.
Zamówił sprzęt, by otworzyć grobowiec
i wykraść brylant z chciwości i żądzy władzy.
Demoralizujący grzech Jabłka Ewy wyszedłby na świat,
by pogrążyć tę parafię.
Wszystko, przed czym ostrzegał mnie Prentice.
Zawiodłam go.
[melancholijna muzyka]
Całe życien
nie byłam tą złą, lecz dobrą.
Służyłam kościołowi.
Chroniłam go.
Gdybym w tym zawiodła, czym byłoby moje życie?
Rozumiem.
Miałam jeden cel
i zawiodłam.
Chyba że…
[drżący oddech]
Chyba że…
[łagodna muzyka budująca napięcie]
…zdołałabym pierwsza ukraść klejnot
i ukryć go na zawsze.
A za jednym zamachem
wynieść Wicksa, jako cudownie zmartwychwstałego świętego.
Nie ułomnego człowieka, ale symbol,
który uratuje mój kościół.
Wystarczyłby jeden cud.
Więc obmyśliłam plan.
Śmierć Wicksa musi być świętą tajemnicą.
Nierozwiązywalną i boską.
Nie mogła pani zrobić tego sama.
Nie.
[muzyka budująca napięcie]
Ktoś słaby, pomyślałam.
Zdesperowany.
Na tyle posłuszny, by ratować kościół
i uległy, by ukryć swą hańbę.
I kto miałby dostęp do środków nasennych.
Tak. To też.
Wszystko poszło zgodnie z planem.
O Boże. [drżący oddech]
Moja próżność.
Niegodziwość.
[Jud] Martho.
Rozumiem, naprawdę.
Mów dalej. Jestem tu.
[Martha] Nie wzięłam pod uwagę ceny.
Wybacz mi, Samsonie.
Silny, wierny Samsonie.
Samson. Robił trumny.
[intrygująca muzyka w tle]
[jęczy z wysiłku] Szlag.
[Martha] Powstaniesz.
Będzie dobrze.
Powstaniesz.
- Będzie dobrze. - [Wicks oddycha]
[melancholijna muzyka smyczkowa]
Obiecuję.
Nie rozumiał, czemu to robimy.
Dla ciebie wszystko, aniele.
[Martha] Ale mi ufał.
Bo mnie kochał.
O Boże. [szlocha]
[dynamiczna muzyka]
Jak mogło się aż tak wysypać?
[głośny grzmot]
[Martha] Miało pójść jak z płatka.
Doktor daje sygnał.
[piknięcie telefonu]
[trwa dynamiczna muzyka]
[Martha] Samson wydobywa klejnot.
Drzwi Łazarza spełniają swoją rolę.
[piknięcie]
Wszystko na kamerze, zgodnie z planem.
Doktor Nat miał wywieźć Wicksa pickupem
i rozpuścić go w tym paskudztwie w swojej piwnicy.
Następnego dnia Samson miał opowiedzieć o zmartwychwstałym świętym
i jego błogosławieństwie dla wiernego ogrodnika
przed wniebowstąpieniem.
Cud.
Byłoby doskonale.
Miało mnie tam nie być.
Zdecydowanie nie.
[Benoit] Wiedziała pani,
co się stało, gdy znalazła pani Samsona?
Domyślałam się.
[szlocha] Nie!
Ale musiałam mieć pewność.
[Nat] Chwała panu.
Dokonało się.
[muzyka pełna napięcia]
- [brzęk] - Och.
[Martha] Po czym opowiedział mi bajeczkę,
że wszystko poszło zgodnie z planem.
Dopiero wtedy powiedziałam mu, że byłam w grobowcu.
- I zrozumiałam, że kłamie. - [przełyka]
[Martha] A wtedy on wyznał mi prawdę.
- [grzmoty w tle] - [jęczy i stęka]
Szlag. Nie może nas zobaczyć.
[Jud dyszy, jęczy]
[lekko wzdycha]
[Nat] Jezu.
[Martha] Mój drugi błąd.
Nie doceniłam siły kuszenia Jabłka Ewy.
[napięta muzyka]
Uzgodniliśmy, że go zniszczymy albo wrzucimy do morza.
Ale tobie dam potęgę.
Chrystus potrafił oprzeć się pokusie,
ale ten żałosny człowieczek
miał na drodze tylko Samsona i mnie.
I nadarzyła się okazja.
By usunąć przeszkody.
[grzmot pioruna]
Wrobić młodego księdza z burzliwą przeszłością
i zachować klejnot.
Zabrał go.
[krzyczy]
I na drodze stałam mu już tylko ja.
[niedosłyszalne]
Zatruł moją kawę śmiertelną dawką pentobarbitalu.
Lekarstwa na to nie ma.
Bezbolesne,
lekkie odrętwienie ust.
A po dziesięciu minutach czas na ostatnią modlitwę.
Błagał mnie o zrozumienie.
Pieniądze miały zwabić z powrotem jego jędzowatą żonę,
bla, bla, bla.
Powiedziałam, że rozumiem.
Rozumiem, czemu to zrobił.
- [brzęk] - Och.
[muzyka pełna napięcia]
[Martha] Zrozumiałam już wszystko.
[muzyka nabiera napięcia]
[Martha] Robiłam te rzeczy
z nienawiścią w sercu.
[muzyka staje się melancholijna]
[Martha] Do mnie należy pomsta, rzekł Bóg.
Taką opowieść dla światu miejsce zbrodni, ale…
- [skrzypienie] - [chlupot cieczy]
[Martha] …w głębi serca,
wiem.
[klik wyłącznika]
Do mnie należy pomsta.
[muzyka cichnie]
Te grzechy wyznaję ci, ojcze.
[ciężko oddycha] Kłamałam, zabijałam,
a teraz [dyszy]
prawdziwa wisienka na torcie.
[ciężko oddycha]
[szybki wdech]
[cicha, melancholijna muzyka]
Proszę księdza, szybko.
[waha się] Co się dzieje?
Zobaczywszy jej usta…
wiedziałem, że jest już za późno.
[wzdycha]
Zażyła pentobarbital.
- Boże. Wezwijcie karetkę! - Robi się!
Może mam coś w radiowozie!
[ciężko dyszy]
Niech mi ksiądz przebaczy
za wszystko, co ksiądz wycierpiał.
Przebacz mi Boże za… Wicksa i Nata…
i Samsona.
[łka] Mojego kochanego Samsona.
I Grace.
- [sapie z irytacją] - [Jud] Martho.
Grace.
Już jesteś bezpieczna.
Puść.
Odpuść nienawiść.
Grace.
Tak.
Teraz rozumiem.
Biedna dziewczyna.
Przebacz mi Grace.
Ojcze…
jesteś w tym naprawdę niezły.
[chichocze]
Bóg, ojciec miłosierdzia,
który pojednał świat ze sobą przez śmierć
i zmartwychwstanie Swojego Syna,
i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów,
niech udzieli ci przebaczenia
i pokoju przez posługę Kościoła.
I ja odpuszczam tobie grzechy.
W imię Ojca i Syna
i Ducha Świętego.
[muzyka cichnie]
[głośny brzęk]
Cholera.
[Jud głośno oddycha]
[łagodna muzyka wiolonczelowa]
[Jud] Klejnotu nie odnaleziono.
Kościół chwilę był nieczynny.
ROK PÓŹNIEJ
Reszta trzódki się rozpierzchła.
WSKRZESZONY CUD PRAŁATA JEFFERSONA WICKSA
Ktoś znalazł to, czego szukał, by odkryć to, co wie każdy świątobliwy…
AUTOGRAF AUTORA! GORĄCA NOWOŚĆ
Że Bóg ma poczucie humoru.
KANCELARIA DRAVEN I DRAVEN DOM SPRZEDANY
Ktoś dostał nowy początek.
Może by znaleźć własną drogę. Oby.
Ktoś jeszcze dostał swój cud.
Nie uzdrowienie czy naprawę,
lecz odkrycie siły, by wstawać każdego dnia
i robić swoje
pomimo bólu.
Chleb powszedni.
[muzyka cichnie]
[łagodnie wzdycha]
I o to się z tobą modlę.
Abyś znalazł to, czego szukasz.
[tykanie zegara]
- Gdzie jest? Wiesz. - Cy, nie!
Wiem, że obaj wiecie!
To wasza ostatnia szansa albo idziemy do sądu.
[Langstrom] Proszę się opanować.
Liczyliśmy, że mediacja pomoże rozwiązać sprawę.
Dała go im i go ukryli. Jestem pewien.
Pozwoliliśmy wam przeszukać kościół i kancelarię,
- bez skutku. - [Cy wzdycha]
Poza tym pan Blanc był przy odejściu Marthy
i nie widział nic niestosownego.
- [biją kościelne dzwony] - [Cy] Hej.
Hej!
Jak tylko wpłacisz większy datek, naprawisz dach,
kupisz do komunii winko z lepszej półki, dowiem się
i naślę audyt.
Mam nadzieję, że kiedyś wrócisz do Kościoła.
Twoim prawdziwym spadkiem jest Jezus.
[cicho parska]
[trzaskają drzwi]
- [uruchamia się silnik] - Gnojek przecwelony.
[pisk opon]
Jego filmik z panem wciąż trenduje.
Tak.
„Benoit Blanc pgarnięty”.
Przez „p”. Cokolwiek to znaczy.
Cały czas promujemy fakty.
O Marcie, co naprawdę się stało. Ale to bez znaczenia.
Wyznawcy Wicksa zalewają naszego Facebooka. To pożar w wychodku.
Co za czasy.
Parafia będzie bardzo popularna.
Niekoniecznie w pozytywnym sensie.
Jesteś na to przygotowany?
Niech przybywają.
Powodzenia, chłopcze.
[Benoit] No to…
[cmoka, z zająknięciem] Ja już pójdę.
- [wzdycha] - [Jud się śmieje]
Odprawiam pierwszą mszę… gdyby chciał pan zostać.
Jest ksiądz przemiły.
To… Wszystko, tylko nie to.
Pa.
[słychać Come On Up To The House Toma Waitsa]
[kliknięcie zapalniczki]
MATKA BOŻA ŁASKAWA
WIEL. JUD DUPLENTICY WSZYSCY SĄ MILE WIDZIANI
[piosenka trwa dalej]
Zapraszamy wszystkich!
ŻYWY CZY MARTWY: FILM Z SERII „NA NOŻE”
[niepokojąca muzyka smyczkowa]